អដ្ឋកថា សីវកសូត្រ ទី ១

បទថា សាមំបិ ខោ ឯតំ សេចក្តីថា បុគ្គលឃើញវិការនៃប្រមាត់នោះ ហើយ គប្បីជ្រាបវេទនានោះបានដោយខ្លួន ។ បទថា សច្ចសម្មតំ គឺសន្មត ថាជាសេចក្តីពិត ឯសត្វលោកឃើញវិការនៃប្រមាត់ មានពណ៌ពព្រុសជាដើម ត្រង់សរីរៈរបស់ខ្លួនហើយ រមែងដឹងថា ប្រមាត់របស់ខ្លួនកម្រើក ។ បទថា តស្មា សេចក្តីថា ព្រោះស្ទុះទៅកាន់វត្ថុដែលខ្លួនដឹងដោយខ្លួនឯង និងស្ទុះទៅកាន់ វត្ថុដែលសន្មតថា ជាសេចក្តីពិតរបស់លោក ។ ក្នុងបទមានសេម្ញៈជា សមុដ្ឋានជាដើម ក៏មានន័យដូច្នេះដូចគ្នា ។ ចំណែកបទថា សន្និបតិកានិ ក្នុងបទថា សន្និបតសមុដ្ឋានានិបិ នេះ កើតឡើងហើយ ព្រោះការកម្រើក នៃប្រមាត់ជាដើមទាំង ៣ ។ បទថា ឧតុបរិណាមជានិ គឺកើតអំពីឧតុប្រែប្រួល រមែងកើតដល់អ្នកជង្គលទេស កាលនៅក្នុងអនុប្រទេស ។ ការប្រែប្រួល នៃរដូវរមែងកើតឡើងដោយអំណាច មានច្រាំងមណីសមុទ្រជាដើម យ៉ាងនេះថា កាលអ្នកអនុប្រទេសនៅក្នុងជង្គលទេស ។ បទថា តតោ ជាតា បានដល់ កើតអំពីការផ្លាស់ប្តូររដូវ ។ បទថា វិសមបរិហារជានិ សេចក្តីថា កើតអំពីការរក្សាខ្លួនមិនស្មើក្នុង ការទទួលភារៈធ្ងន់ មានការវាយដំជាដើម ។ ឬការត្រាច់ទៅខុសកាល ខុស វេលា ដោយត្រូវពស់ខាំ និងធ្លាក់រណ្តៅជាដើម ។ បទថា ឱបក្កមិកានិ សេចក្តីថា កើតឡើងព្រោះប្រកាន់ថា បុគ្គលនេះជាចោរ ឬជាទារិការបស់អ្នកដទៃ ហើយទើបប្រទូស្តដោយក្បាលជង្គង់ កែងដៃ និងដំបងជាដើម វាយ ធ្វើឲ្យជាបច្ច័យ ។ បុគ្គលខ្លះ ត្រូវប្រទូស្តខាងក្រៅហើយ រមែងធ្វើកុសល