កុលសូត្រទី ៩

សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាច់ទៅកាន់ចារិក ក្នុង ដែនកោសល ព្រមដោយភិក្ខុសង្ឃជាច្រើន ទ្រង់ស្តេចទៅដល់ក្រុងនាឡន្ទា ។ បានឮថា ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់គង់នៅក្នុងបាវារិកម្ពវន ជិតក្រុងនាឡន្ទានោះ ។ សម័យនោះឯង ក្រុងនាឡន្ទាកើតទុរ្ភិក្ស អ្នកស្រុកមានសេចក្តីធុញថប់ដោយ ហេតុពីរយ៉ាង មានឆ្អឹងសដេរដាស មានសម្ទូង ដូចជាស្លាក ។ សម័យនោះ និគ្គណ្ឋនាដបុត្ត ក៏អាស្រ័យនៅជិតក្រុងនាឡន្ទាដែរ ព្រមដោយនិគ្គណ្ឋបរិសទ្យ ជាច្រើន ។ គ្រានោះ អសិពន្ធកបុត្តគាមណីជាសាវ័ករបស់និគ្រន្ថ ចូលទៅរក និគ្គណ្ឋនាដបុត្ត លុះចូលទៅដល់ ក៏ថ្វាយបង្គំនិគ្គណ្ឋនាដបុត្ត ហើយអង្គុយក្នុង ទីដ៏សមគួរ ។ លុះអសិពន្ធកបុត្តគាមណី អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ និគ្គណ្ឋនាដបុត្តក៏ពោលដូច្នេះថា ម្នាលគាមណី អ្នកចូរមក អ្នកចូរលើកវាទរបស់ សមណគោតម កិត្តិសព្ទដ៏ពីរោះនឹងខ្ចរខ្ចាយសាយឡើង ដល់អ្នកយ៉ាងនេះថា អសិពន្ធកបុត្តគាមណី បានលើកវាទរបស់សមណគោតមដែលមានឫទ្ធិច្រើន យ៉ាងនេះ មានអានុភាពច្រើនយ៉ាងនេះ ។ អសិពន្ធកបុត្តគាមណីសួរថា បពិត្រ លោកដ៏ចម្រើន ចុះឲ្យខ្ញុំលើកវាទរបស់សមណគោតម ដែលមានឫទ្ធិច្រើន យ៉ាងនេះ មានអានុភាពច្រើនយ៉ាងនេះ ថាដូចម្តេច ។ ម្នាលគាមណី អ្នកចូរ មក ចូរអ្នកចូលទៅរកសមណគោតម លុះចូលទៅដល់ហើយ សួរសមណគោតមយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ព្រះអង្គតែងពណ៌នានូវសេចក្តី អាណិត ពណ៌នានូវការរក្សា ពណ៌នានូវសេចក្តីអនុគ្រោះ ដល់ត្រកូលទាំងឡាយដោយអនេកបរិយាយ មិនមែនទេឬ ។