អនុរាធសូត្រ ទី ២

ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ក្នុងកូដាគារសាលា នាមហាវន ជិតក្រុងវេសាលី ។ សម័យនោះឯង ព្រះអនុរាធដ៏មានអាយុ គង់ក្នុងអរញ្ញកុដិកា ( កុដិតូចតាំងនៅក្នុងព្រៃ ) ជិត ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ។ លំដាប់នោះ ពួកបរិព្វាជកជាអន្យតិរ្ថិយច្រើនគ្នា ចូល សំដៅទៅរកព្រះអនុរាធដ៏មានអាយុ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ធ្វើសេចក្តីរីករាយ ជាមួយនឹងព្រះអនុរាធដ៏មានអាយុ លុះបញ្ចប់ពាក្យដែលគួររីករាយ និង ពាក្យដែលគួររពឫកហើយ ក៏អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ ។ លុះបរិព្វាជកជាអន្យតិរ្ថិយ ទាំងនោះ អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ទើបនិយាយនឹងព្រះអនុរាធដ៏មានអាយុ ដូច្នេះថា ម្នាលអាវុសោអនុរាធ សត្វឯណាជាបុរសដ៏ឧត្តម ជាបុរសដ៏ប្រសើរ ក្រៃលែង ដល់នូវចំណែកនៃគុណដ៏ក្រៃលែង ព្រះតថាគតកាលបញ្ញត្ត ក៏បញ្ញត្ត នូវសត្វនោះក្នុងហេតុទាំង ៤ នេះ គឺថា សត្វស្លាប់ទៅកើតទៀត ១ សត្វស្លាប់ ទៅមិនកើតទៀត ១ សត្វស្លាប់ទៅកើតទៀតខ្លះក៏មាន មិនកើតទៀតខ្លះក៏មាន ១ សត្វស្លាប់ទៅកើតទៀត ក៏មិនមែន មិនកើតទៀត ក៏មិនមែន ១ ។ ម្នាល អាវុសោ សត្វឯណាជាបុរសដ៏ឧត្តម ជាបុរសដ៏ប្រសើរក្រៃលែង ដល់នូវ ចំណែកនៃគុណដ៏ក្រៃលែង ព្រះតថាគតកាលបញ្ញត្ត រមែងបញ្ញត្តនូវសត្វនោះ ដោយវៀរចាកហេតុទាំង ៤ នេះចេញ គឺថា សត្វស្លាប់ទៅកើតទៀត ១ សត្វ ស្លាប់ទៅមិនកើតទៀត ១ សត្វស្លាប់ទៅកើតទៀតខ្លះក៏មាន មិនកើតទៀតខ្លះ ក៏មាន ១ សត្វស្លាប់ទៅកើតទៀតក៏មិនមែន មិនកើតទៀតក៏មិនមែន ១ ។