អដ្ឋកថា យោនិសោមនសិការសម្បទាសូត្រ ទី ៧

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសុរិយបេយ្យាល វគ្គទី ៦ ដូចតទៅនេះថា គប្បីជ្រាបអត្ថក្នុងទីទាំងពួង យ៉ាងនេះថា ភាពជាអ្នកមានមិត្តល្អ ដូចការ រះឡើងនៃអរុណ អរិយមគ្គ មួយអន្លើនឹងវិបស្សនាដែលតាំងនៅ ព្រោះភាពជា អ្នកមានមិត្តល្អ ហើយធ្វើឲ្យកើតឡើង ដូចការប្រាកដនៃព្រះអាទិត្យ ។ បទថា សីលសម្បទា បានដល់ ចតុប្បារិសុទ្ធិសីល ។ [ ១៣២-១៣៦ ] បទថា ឆន្ទសម្បទា បានដល់ កត្តុកាម្យតាឆន្ទៈដែល ជាកុសល ។ បទថា អត្តសម្បទា គឺភាពជាអ្នកមានចិត្តសម្បូរហើយ ។ បទថា ទិដ្ឋិសម្បទា បានដល់ ដល់ព្រមដោយញាណ ។ បទថា អប្បមាទសម្បទា បានដល់ ការដល់ព្រមនៃការមិនប្រមាទដែលជាប្រធាន ។ បទថា យោនិសោមនសិការសម្បទា បានដល់ ការដល់ព្រមនៃការធ្វើទុកក្នុងចិត្ត ដោយឧបាយ ។ លោកពោលបទថា កល្យាណមិត្តតា ជាដើមទៀត ដើម្បីសម្តែងភាវៈដោយអាការដទៃនៃសម្មាទិដ្ឋិជាដើម ព្រះសូត្រទាំងអស់នេះ លោកពោលដោយអំណាចនៃអធ្យាស្រ័យរបស់បុគ្គល ដោយចំពោះ ។ អដ្ឋកថា សុរិយបេយ្យាល ចប់