អដ្ឋកថា អជ្ឈត្តិកង្គសូត្រ ទី ៩

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងអាហារសូត្រទី ១ នៃពោជ្ឈង្គឆដ្ឋកវគ្គទី ៦ ដូចតទៅនេះ បទថា អយមាហារោ អនុប្បន្នស្ស វា សតិសម្ពោជ្ឈង្គស្ស ឧប្បាទាយ ជាដើមនេះ ជាការផ្សេងគ្នាអំពីន័យមុន ។ ធម៌ ទាំងនោះ មានប្រការដែលពោលហើយ ដើម្បីការកើតឡើងនៃសតិសម្ពោជ្ឈង្គជាដើមតែម្យ៉ាងបុណ្ណោះ ក៏មិនមែនរមែងជាបច្ច័យដើម្បីសេចក្តី ចម្រីនពេញលេញនៃពោជ្ឈង្គទាំងឡាយ ដែលកើតហើយផងដែរ ឯធម៌ដទៃ គប្បីជ្រាបយ៉ាងនេះឯង ។ ចំណែកធម៌ ៤ ប្រការដទៃទៀត រមែងប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការកើតឡើងនៃ សតិសម្ពោជ្ឈង្គ គឺ សតិសម្បជញ្ញំ សតិសម្បជញ្ញៈ ១ មុដ្ឋស្សតិបុគ្គលបរិវជ្ជនតា ការចៀសវាងបុគ្គលមិនមានស្មារតី ១ ឧបដ្ឋិតស្សតិបុគ្គលសេវនតា ការគប់រកបុគ្គលដែលមានសតិតាំងមាំ ១ តទធិមុត្តតា ការបង្អោនចិត្តទៅក្នុងធម៌នោះ ១ ។ សតិសម្ពោជ្ឈង្គ រមែងកើតឡើងក្នុងឋានៈ ៧ មានការឈានទៅជាដើម ដោយសតិសម្បជញ្ញៈ ដោយការវៀរបុគ្គលមិនមានសតិ ដូចក្អែកលះបង់ ចំណី ដោយសេពគប់បុគ្គលមានសតិតាំងមាំ ដូចព្រះតិស្សទត្ថេរ និងព្រះ អភយត្ថេរ និងដោយមានចិត្តបង្អោនទៅ ទេរទៅ ទន់ទៅ ដើម្បីឲ្យកើតសតិ ឡើងក្នុងឥរិយាបថ មានការឈរ និងការអង្គុយជាដើម ឯសតិសម្ពោជ្ឈង្គ នោះ កើតឡើងដោយហេតុ ៤ ប្រការយ៉ាងនេះហើយ រមែងចម្រើនពេញលេញ ដោយអរហត្តមគ្គ ។ ធម៌ ៧ ប្រការ រមែងប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការកើតឡើងនៃធម្មវិចយសម្ពោជ្ឈង្គ គឺ បរិបុច្ឆកតា ភាពជាអ្នកសាកសួរ ១ វត្ថុវិសទកិរិយា កាលធ្វើវត្ថុឲ្យស្អាត ១ ឥន្ទ្រិយសមត្តបដិបទនា ការទូន្មានឥន្ទ្រិយឲ្យស្មើគ្នា ១ ទុប្បញ្ញបុគ្គលបរិវជ្ជនា ការវៀរបុគ្គលមិនមានបញ្ញា ១ បញ្ញវន្តបុគ្គលសេវនា ការគប់រកបុគ្គលមានបញ្ញា ១ គម្ភីរញ្ញាណចរីយបច្ចវេក្ខណា ការ ពិ