អគ្គិសូត្រ ទី ៣

គ្រានោះ ភិក្ខុច្រើនរូប ស្លៀកស្បង់ប្រដាប់បាត្រ និងចីវរ ក្នុងបុព្វណ្ហសម័យ ចូលទៅបិណ្ឌបាតក្នុងក្រុងសាវត្ថី ។ ( រឿងទាំងអស់ដូច ក្នុងបរិយាយសូត្រ ) ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើបរិព្វាជកជាអន្យតិរ្ថិយ និយាយយ៉ាងនេះ អ្នកទាំងឡាយគប្បីសួរយ៉ាងនេះវិញថា ម្នាលអាវុសោ ទាំងឡាយ ចិត្តរួញរាក្នុងសម័យណា សម័យនោះ ជាកាលមិនគួរនឹងចម្រើន ពោជ្ឈង្គអ្វីខ្លះ ។ សម័យនោះ ជាកាលគួរនឹងចម្រើនពោជ្ឈង្គអ្វីខ្លះ ។ ម្នាល អាវុសោទាំងឡាយ មួយវិញទៀត ចិត្តរាយមាយក្នុងសម័យណា សម័យ នោះ ជាកាលមិនគួរនឹងចម្រើនពោជ្ឈង្គអ្វីខ្លះ ។ សម័យនោះ ជាកាលគួរនឹង ចម្រើនពោជ្ឈង្គអ្វីខ្លះ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលបើអ្នកទាំងឡាយសួរ យ៉ាងនេះ ពួកបរិព្វាជកជាអន្យតិរ្ថិយ មុខជាដោះស្រាយមិនរួចផង នឹងដល់ នូវសេចក្តីចង្ហៀតចង្អល់ចិត្តដ៏លើសលុបផង ។ ដំណើរនោះ ព្រោះហេតុដូចម្តេច ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះថា មិនមែនជាវិស័យរបស់ពួកបរិព្វាជក ទេ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងលោកនេះ ព្រមទាំងទេវលោក មារលោក ព្រហ្មលោក ពពួកសត្វ ព្រមទាំងសមណព្រាហ្មណ៍ មនុស្សជាសម្មតិទេព និងមនុស្សដ៏សេស តថាគតមិនឃើញអ្នកណា ដែលគួរដោះស្រាយប្រស្នា ទាំងនេះឲ្យពេញចិត្តបាន លើកលែងតែតថាគត ឬសាវ័ករបស់តថាគត ឬក៏ បុគ្គលដែលបានស្តាប់អំពីសាវ័ករបស់តថាគតចេញ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើចិត្តរួញរាក្នុងសម័យណា សម័យ នោះ ជាកាលមិនគួរនឹងចម្រើនបស្សទ្ធិសម្ពោជ្ឈង្គ ជាកាលមិនគួរនឹងចម្រើន