អដ្ឋកថា មេត្តាសហគតសូត្រ ទី ៤

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងមេត្តាសូត្រទី ៤ ដូចតទៅនេះ បទថា មេត្តាសហគតេន ចេតសា ជាដើមទាំងអស់ លោកឲ្យពិស្តារក្នុងវិសុទ្ធិមគ្គ ដោយអាការទាំងពួងហើយ ។ ពួកអន្យតិរ្ថិយទាំងនោះស្តាប់ធម្មទេសនារបស់ ព្រះសាស្តា ដោយន័យមុននោះឯង ទើបពោលបទនេះថា មយម្បិ ខោ អាវុសោ សាវកានំ ឯវំ ធម្មំ ទេសេម ដូច្នេះ ។ សេចក្តីពិត ក្នុងលទ្ធិរបស់ពួកអន្យតិរ្ថិយ ការលះនីវរណៈ ៥ ឬការចម្រើន ព្រហ្មវិហារ មានមេត្តាជាដើម មិនមាន ។ បទថា កឹ គតិកា ហោតិ គឺអ្វីសម្រេច ។ បទថា កិម្បបរមា គឺអ្វីឧត្តម ។ បទថា កិម្ផលា គឺមានអ្វីជាអានិសង្ស ។ បទថា កិម្បរិយោសាណា គឺមានអ្វីខាងចុង ។ បទថា មេត្តាសហគតំ បានដល់ សតិសម្ពោជ្ឈង្គដែល ប្រកបទាក់ទង គឺសម្បយុត្តដោយមេត្តា ។ ក្នុងបទទាំងពួង ក៏មានន័យដូច្នេះ ឯង ។ បទថា វិវេកនិស្សិតា ជាដើម មានអត្ថដូចពោលហើយនោះឯង ។ បទថា អប្បដិកូលំ សេចក្តីថា វត្ថុមិនបដិកូលមាន ២ យ៉ាង គឺមិនបដិកូល ក្នុងសត្វ មិនបដិកូលក្នុងសង្ខារ អធិប្បាយថា ក្នុងវត្ថុដែលគួរប្រាថ្នាដែល មិនបដិកូលនោះ ។ បទថា បដិកូលសញ្ញី គឺមានសេចក្តីសម្គាល់ថា មិនគួរ ប្រាថ្នា ។ សួរថា សេចក្តីដែលលោកសម្គាល់ថា បដិកូលក្នុងវត្ថុដែលមិន បដិកូលនោះដូចម្តេច ទើបនៅយ៉ាងនេះបាន ។ ឆ្លើយថា លោកធ្វើទុកក្នុង ចិត្តថា មិនស្អាតផ្សាយទៅក្តី ថាមិនទៀងក្តី ទើបនៅយ៉ាងនេះបាន សេចក្តី នោះ ពិតតាមដែលបានពោលក្នុងបដិសម្ភិទាមគ្គថា ភិក្ខុមានសេចក្តីសម្គាល់ ថា មិនគួរខ្ពើម ក្នុងរបស់គួរខ្ពើម តើដូចម្តេច ភិក្ខុផ្សាយមេត្តាចិត្ត ឬពិចារណាថាជាធាតុ ក្នុងវត្ថុមិនជាទីប្រាថ្នាយ៉ាងនេះ ឈ្មោះថា អ្នកមានសេចក្តី សម្គាល់ថា មិនគួរខ្ពើម ក្នុងវត្ថុគួរខ្ពើម ។