អដ្ឋកថា បឋមសំខិត្តសូត្រ ទី ២

ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឥន្ទ្រិយទាំងនេះមាន ៥ ប្រការ ។ ឥន្ទ្រិយ ៥ ប្រការដូចម្តេចខ្លះ ។ គឺសទ្ធ្រិន្ទិយ ១ ។ បេ ។ បញ្ញ្រិន្ទិយ ១ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឥន្ទ្រិយមាន ៥ ប្រការដូច្នេះឯង ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុបានជាអរហន្តព្រោះពេញលេញ បរិបូណ៌ដោយឥន្ទ្រិយ ៥ នេះ បានជាអនាគាមីព្រោះមានឥន្ទ្រិយ ៥ ទន់ ជាងឥន្ទ្រិយរបស់អរហន្តនោះ បានជាសកទាគាមីព្រោះមានឥន្ទ្រិយ ៥ ទន់ ជាងឥន្ទ្រិយរបស់អនាគាមីនោះ បានជាសោតាបន្នព្រោះមានឥន្ទ្រិយ ៥ ទន់ ជាងឥន្ទ្រិយរបស់សកទាគាមីនោះ បានជាធម្មានុសារី ព្រោះមានឥន្ទ្រិយ ៥ ទន់ជាងឥន្ទ្រិយរបស់សោតាបន្ននោះ បានជាសទ្ធានុសារីព្រោះមានឥន្ទ្រិយ ៥ ទន់ជាងឥន្ទ្រិយរបស់ធម្មានុសារីនោះ ។ ៨ ក្នុងបឋមសង្ខិត្តសូត្រទី ២ បទថា តតោ គឺគប្បីជ្រាបការលាយ ឡំគ្នា ដោយអំណាចវិបស្សនាមគ្គ និងផល ។ ពិតហើយ បញ្ញ្រិន្ទិយ ដែលសម្បូរពេញបរិបូណ៌ហើយ រមែងឈ្មោះថា ជាវិបស្សនិន្ទ្រិយរបស់ អរហត្តមគ្គ ។ បទថា តតោ មុទុតរេហិ គឺដែលទន់ជាងវិបស្សនិន្ទ្រិយ របស់អរហត្តមគ្គទាំងនោះ ឈ្មោះថា ជាវិបស្សនិន្ទ្រិយរបស់អនាគាមិមគ្គ ។ ដែលទន់ជាងនោះ ជារបស់សកទាគាមិមគ្គ ។ ដែលទន់ជាងនោះ ឈ្មោះថា ជាវិបស្សនិន្ទ្រិយរបស់សោតាបត្តិមគ្គ ។ ដែលទន់ជាងនោះជារបស់ធម្មានុសារិមគ្គ ។ ដែលទន់ជាងនោះ ឈ្មោះថា ជាវិបស្សនិន្ទ្រិយរបស់សទ្ធានុសារិមគ្គ ។ បញ្ញ្រិន្ទិយដែលសម្បូរបរិបូណ៌យ៉ាងនោះ ឈ្មោះថា ជាឥន្ទ្រិយ របស់អរហត្តមគ្គ និងអរហត្តផល ។