អដ្ឋកថា ទីឃាវុឧបាសកសូត្រ ទី ៣

សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងវត្តវេឡុវ័ន ជាកលន្ទកនិវាបស្ថាន ជិតក្រុងរាជគ្រឹះ ។ សម័យនោះឯង ឧបាសកឈ្មោះ ទីឃាវុ មានអាពាធដល់នូវសេចក្តីទុក្ខឈឺធ្ងន់ ។ វេលានោះ ទីឃាវុឧបាសក ហៅគហបតីឈ្មោះជោតិយៈជាបិតាមកថា បពិត្រគហបតី ចូរអ្នកទៅគាល់ព្រះ ដ៏មានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ចូរអ្នកក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះបាទានៃព្រះ ដ៏មានព្រះភាគ ដោយសិរសាតាមពាក្យនៃខ្ញុំថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ទីឃាវុ ឧបាសក មានអាពាធដល់នូវសេចក្តីទុក្ខឈឺធ្ងន់ ទីឃាវុឧបាសកនោះ ថ្វាយបង្គំ ព្រះបាទានៃព្រះដ៏មានព្រះភាគដោយសិរសា ។ អ្នកចូរក្រាបបង្គំទូលយ៉ាង នេះផងថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស សូមព្រះដ៏ មានព្រះភាគធ្វើនូវសេចក្តីអនុគ្រោះ យាងចូលទៅកាន់លំនៅនៃទីឃាវុឧបាសក ។ ជោតិយគហបតី ទទួលស្តាប់ពាក្យទីឃាវុឧបាសកថា អើកូន ហើយក៏ចូលទៅគាល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាប ថ្វាយបង្គំព្រះដ៏មាន ព្រះភាគរួចអង្គុយក្នុងទីសមគួរ ។ លុះជោតិយគហបតី អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំ ទូលព្រះដ៏មានព្រះភាគដូច្នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ទីឃាវុឧបាសក មាន អាពាធដល់នូវសេចក្តីទុក្ខឈឺធ្ងន់ ទីឃាវុឧបាសកនោះ ថ្វាយបង្គំព្រះបាទាព្រះ ដ៏មានព្រះភាគដោយសិរសា ។ ឧបាសកនោះ ពោលយ៉ាងនេះផងថា បពិត្រ ព្រះអង្គដ៏ចម្រើន សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស សូមព្រះដ៏មានព្រះភាគធ្វើនូវសេចក្តី អនុគ្រោះ យាងចូលទៅកាន់លំនៅ នៃទីឃាវុឧបាសក ។