អដ្ឋកថា សហស្សភិក្ខុនិសង្ឃសូត្រ ទី ១

គប្បីជ្រាបអធិប្បាយក្នុងសហស្សសូត្រទី ១ នៃរាជការាមវគ្គទី ២ ដូចតទៅ បទថា រាជការាមេ បានដល់ អារាមដែលមាន ឈ្មោះយ៉ាងនោះ ព្រោះព្រះរាជាទ្រង់ឲ្យធ្វើ ។ សួរថា ព្រះរាជាអង្គណា ឆ្លើយថា ព្រះបាទបសេនទិកោសល ។ បានឮមកថា ក្នុងបឋមពោធិកាល ពួកតិរ្ថិយឃើញព្រះសាស្តាដែលទ្រង់ ដល់នូវភាពដ៏ប្រសើរ ដោយយស និងលាភ នាំគ្នាគិតថា ព្រះសមណគោតម ដល់នូវភាពដ៏ប្រសើរ ដោយលាភ និងយស សីល ឬសមាធិណាមួយរបស់ ព្រះសមណគោតមនោះមិនមាន ព្រះសមណគោតមនោះដល់នូវភាពប្រសើរ ដោយលាភ និងយសយ៉ាងនេះ ហាក់ដូចកាន់យកផ្ទៃផែនដីដែលសម្បូរដោយ ភាពដ៏ប្រសើរ បើពួកយើងអាចធ្វើវត្តជិតវត្តជេតពនបាន ក៏គប្បីជាអ្នកដល់ នូវភាពដ៏ប្រសើរដោយលាភ និងយស ។ ទើបតិរ្ថិយទាំងនោះដឹកនាំឧបដ្ឋាក របស់ខ្លួន បានប្រមាណមួយសែននាក់ បានកហាបណៈ ហើយបាននាំឧបដ្ឋាក ទាំងនោះ ទៅកាន់រាជសម្នាក់ ។ ព្រះរាជាត្រាស់សួរថា តើសេចក្តីនេះ ដូចម្តេច ។ ទូលថា ពួកខ្ញុំព្រះអង្គនឹងសាងវត្តរបស់តិរ្ថិយ ជិតវត្តជេតពន បើ ព្រះសមណគោតម ឬពួកសាវ័ករបស់ព្រះសមណគោតម នឹងមកហាមប្រាម សោត សូមទ្រង់កុំឲ្យហាមឡើយ ហើយបានថ្វាយសំណូក ។ ព្រះរាជាទទួល សំណូក ហើយត្រាស់ថា ពួកអ្នកចូរទៅកសាងចុះ ។ ទើបពួកតិរ្ថិយទាំងនោះ បានឲ្យឧបដ្ឋាករបស់ខ្លួនជញ្ជូនទព្វសម្ភារៈមក ហើយធ្វើការលើកសសរជាដើម បន្លឺសំឡេងលាន់ឮកងរំពង ធ្វើកោលាហលតែមួយ ។ ព្រះសាស្តាទ្រង់ចេញ អំពីព្រះគន្ធកុដិ ប្រថាប់ត្រង់យ៉មុខ ត្រាស់សួរហើយថា ម្នាលអានន្ទ មនុស្ស ទាំងនោះ ជាមនុស្សពួកណា មានសភាពដូចជាអ្នកប្រមង់ បន្លឺសំឡេងអឺង អាប់ ដណ្តើមត្រីគ្នា ។