អដ្ឋកថា នន្ទិយសក្កសូត្រ ទី ១០

បេ ។ ជាសាស្តានៃទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ជាព្រះពុទ្ធមានជោគ ដោយ ហេតុដូច្នេះឯង ។ ក្នុងព្រះធម៌ ។ ក្នុងព្រះសង្ឃ ។ មួយទៀត ទេយ្យធម៌បន្តិច បន្ទួចណាមួយ ដែលមានក្នុងត្រកូល ទេយ្យធម៌ទាំងអស់នោះ ខ្ញុំម្ចាស់មិនបាន ចែក ( គឺប្រើប្រាស់រួម ) ជាមួយនឹងពួកបុគ្គលមានសីល មានធម៌ដ៏ល្អ ។ ម្នាលនាងគោធា នេះជាលាភរបស់នាងហើយ ម្នាលនាងគោធា នាងឈ្មោះ ថា បានល្អហើយ ម្នាលនាងគោធា សោតាបត្តិផល ឈ្មោះថា នាងបានធ្វើឲ្យ ជាក់ច្បាស់ហើយ ។ សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងនិគ្រោធារាម ទៀបក្រុងកបិលពស្តុ ក្នុងដែនសក្កៈ ។ គ្រានោះឯង នន្ទិយសក្កៈ ក៏ចូលទៅ គាល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ថ្វាយបង្គំព្រះដ៏មានព្រះភាគ រួចអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ លុះនន្ទិយសក្កៈអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ទើបក្រាប ទូលព្រះដ៏មានព្រះភាគយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន សោតាបត្តិយង្គទាំង ៤ មិនមានដល់ អរិយសាវ័កណា សព្វគ្រប់ដោយប្រការទាំងពួង បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន អរិយសាវ័កនោះឯង ខ្ញុំព្រះអង្គពោលថា អ្នកមានធម៌ជាគ្រឿងនៅ ដោយ សេចក្តីប្រមាទមែនឬ ។ ម្នាលនន្ទិយៈ សោតាបត្តិយង្គទាំង ៤ មិនមានដល់ អរិយសាវ័កណាសព្វគ្រប់ដោយប្រការទាំងពួងទេ តថាគតក៏ហៅបុគ្គលនោះ ថា ជាខាងក្រៅតាំងនៅក្នុងបែករបស់បុថុជ្ជន ។ ម្នាលនន្ទិយៈ មួយទៀត អរិយសាវ័ក ជាអ្នកមានសេចក្តីប្រមាទជាប្រក្រតីផង ជាអ្នកមិនមានសេចក្តី ប្រមាទជាប្រក្រតីផង យ៉ាងណា អ្នកចូរស្តាប់នូវសេចក្តីនោះ ចូរធ្វើទុកក្នុង ចិត្តឲ្យល្អ តថាគតនឹងសម្តែងប្រាប់ ។