រឿងក្តាមមាស

លោកពោលហើយ ដោយអំណាចនៃបុគ្គលដែលធ្ងន់ក្នុង សំឡេង ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា ឥត្ថីសទ្ទោ បានដល់ សំឡេងពោល សំឡេងច្រៀង និងប្រគំ ដែលមានចិត្តជាសមុដ្ឋានរបស់ស្រី ។ ម្យ៉ាងទៀត សំឡេងពិណ ខ្លុយ ស័ង្ខ ស្គរតូចជាដើម ដែលសម្រេចដោយការប្រកប របស់ស្រី ដែលមានគ្រឿងស្លៀកដណ្តប់ខ្លះ មានគ្រឿងប្រដាប់ខ្លះ គប្បីជ្រាប ថា សំឡេងរបស់ស្រីទាំងអស់ ។ ពិតហើយ សំឡេងស្រីទាំងអស់នោះ រមែង គ្របសង្កត់ចិត្តរបស់បុរសតាំងនៅ ដូច្នេះឯង ។ ក្នុងសូត្រនេះ គប្បីជ្រាបរឿង ក្តាមមាស ក្ងោកមាស និងភិក្ខុកំលោះជាដើម ។ រឿង ក្តាមមាស បានឮថា ហ្វូងដំរីមួយហ្វូងធំ អាស្រ័យញកភ្នំ រស់នៅ ។ ក្នុងទីមិន ឆ្ងាយអំពីញកភ្នំនោះ មានស្រះធំ សម្រាប់ប្រើប្រាស់ ។ ក្នុងស្រះធំនោះ មានក្តាមមាសធំអាស្រ័យនៅ ក្តាមនោះយកតង្កៀបចាប់ជើងសត្វ ដែលនាំគ្នា ចុះក្នុងស្រះនោះ ដូចចាប់ដោយតង្កៀប ហើយឲ្យនៅក្នុងអំណាចរបស់ខ្លួន ធ្វើឲ្យ ស្លាប់ ។ ស្តេចដំរីឃ្លាំមើលឱកាសរបស់ក្តាមមាសនោះ តែងតាំងដំរីធំ មួយ ឲ្យជាប្រធានត្រាច់ទៅ ។ ថ្ងៃមួយ ក្តាមនោះ ចាប់ដំរីនោះបាន ។ ស្តេចដំរីសម្បូរដោយកម្លាំង និងសតិ គិតថា បើអញស្រែកព្រោះខ្លាចសោត ដំរីទាំងអស់ នឹងមិនលេងតាមការគាប់ចិត្ត នឹងគេចទៅ ទើបឈរស្ងៀមនោះ ឯង កាលដឹងថា ដំរីឡើងអស់ហើយ ទើបប្រាប់ឲ្យភរិយារបស់ខ្លួនដឹងថា ខ្លួនត្រូវក្តាមចាប់ ទើបពោលគាថានេះថា ម្រឹគមានសម្បុរដូចមាស ( ក្តាម ) ជាសត្វមានភ្នែកលៀន វែង មានឆ្អឹងជាស្បែក ជាសត្វនៅក្នុងទឹក មិនមានរោម យើងត្រូវក្តាមនោះថ្កៀបហើយ ទើបកម្សត់ទួញយំ សូម ភរិយាកុំលះបង់នូវខ្ញុំ ដែលស្មើដោយជីវិតឡើយ ។