អដ្ឋកថា ប្រវត្តិព្រះអនុរុទ្ធិ

បានឮថា ព្រះថេរៈ វៀរតែខណៈឆាន់បុណ្ណោះ គ្រប់ កាលដ៏សេស ចម្រើនអាលោកកសិណ មើលពួកសត្វដោយទិព្វចក្ខុតែម្យ៉ាង ដូច្នោះ ទើបថេរៈនេះជាកំពូលនៃភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលមានទិព្វចក្ខុ ព្រោះជា អ្នកមានវសីសន្សំអស់ថ្ងៃ និងយប់ ។ ម្យ៉ាងទៀត ជាកំពូលនៃភិក្ខុដែលមាន ទិព្វចក្ខុដ៏សេស ព្រោះប្រាថ្នាមកអស់សែននៃកប្ប ។ ក្នុងរឿងបុព្វកម្ម របស់លោក មានរឿងដែលពោលជាអនុសន្ធិដូចតទៅនេះថា សេចក្តីពិស្តារថា កាលព្រះមានព្រះភាគព្រះនាមបទុមុត្តរៈ កុលបុត្រ នេះបានទៅជាមួយមហាជន ទៅកាន់វិហារដើម្បីស្តាប់ធម៌ ខាងក្រោយ ភត្តាហារ ។ គ្រានោះ កុលបុត្រនេះបានជាកុដុម្ពិកៈធំ មិនប្រាកដឈ្មោះម្នាក់ ។ ថ្វាយបង្គំព្រះទសពលហើយ ឈរខាងចុងបរិស័ទស្តាប់ធម្មកថា ។ ព្រះសាស្តា ទ្រង់បន្តព្រះធម្មទេសនាតាមអនុសន្ធិ ហើយទ្រង់ស្ថាបនាភិក្ខុដែលមានទិព្វចក្ខុ មួយរូបក្នុងតំណែងឯតទគ្គៈ ។ លំដាប់នោះ កុដុម្ពិកៈត្រិះរិះថា ភិក្ខុនេះធំហ្ន៎ ព្រះសាស្តាទ្រង់តាំងទុកក្នុងភាពជាកំពូលនៃភិក្ខុដែលមានទិព្វចក្ខុ ដោយប្រការ យ៉ាងនេះ ឱហ្ន៎ សូម្បីអញ ក៏គប្បីជាកំពូលនៃភិក្ខុដែលមានទិព្វចក្ខុ ក្នុង សាសនារបស់ព្រះពុទ្ធ ដែលកើតឡើងក្នុងអនាគត ដូច្នេះហើយ មានគំនិត នេះឡើង ដើរចូលទៅត្រង់ចន្លោះបរិស័ទ ទូលនិមន្តព្រះមានព្រះភាគ និងភិក្ខុ មួយសែន ដើម្បីឆាន់ក្នុងថ្ងៃស្អែក ។ លុះស្អែកឡើង ថ្វាយមហាទានដល់ ភិក្ខុសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជាប្រធាន គិតថា អាត្មាអញប្រាថ្នាតំណែងធំ ទើប ទូលនិមន្តក្នុងថ្ងៃនេះ ដើម្បីសោយក្នុងថ្ងៃស្អែក ហើយធ្វើមហាទានឲ្យប្រព្រឹត្ត ទៅអស់ ៧ ថ្ងៃ ដោយទំនងនោះឯង ថ្វាយសំពត់យ៉ាងល្អដល់ព្រះមាន ព្រះភាគ ព្រមទាំងភិក្ខុបរិស័ទ ហើយធ្វើសេចក្តីប្រាថ្ន