រឿងពុកព្រះសោណត្ថេរ

កដដោយអាការប្រាកដទាំងឡាយ មានអណ្តាតភ្លើង និងឆ្នាំងលោហគម្ភីរជាដើម ។ សម្រាប់ពួកសត្វដែលជាគព្ភសេយ្យកគភ៌របស់មាតារមែងប្រាកដ ។ សម្រាប់ពួកសត្វ ដែលកើតក្នុងទេវលោកៗ រមែងប្រាកដដោយអាការដែល ប្រាកដ មានដើមកប្បព្រឹក្ស និងវិមានជាដើម ឧប្បត្តិនិមិត្តរមែងប្រាកដយ៉ាង នេះ ដូចពោលមកដូច្នេះ ដរាបណាសត្វទាំងឡាយមិនទាន់សម្រេចអរហត្ត ដូច្នោះ ការដែលសត្វទាំងនោះ មិនទាន់ផុតចាកការប្រាកដនៃឧប្បត្តិនិមិត្តនេះ ទើបឈ្មោះថា ជាអ្នកដល់ព្រមដោយការប្រាកដ ភាពជាអ្នកដល់ព្រមដោយ ការប្រាកដនោះ មិនពិតប្រាកដ ។ ឯភាពជាអ្នកដល់ព្រមដ៏សេស ៤ ប្រការ ទៀតពិតប្រាកដ ។ ពិតហើយ កាលនរកប្រាកដឡើងហើយ ទេវលោកក៏ ប្រាកដឡើងបាន កាលទេវលោកប្រាកដឡើងហើយ នរកក៏ប្រាកដឡើងបាន កាលមនុស្សលោកប្រាកដហើយ តិរច្ឆានកំណើតក៏ប្រាកដបាន កាលតិរច្ឆាន ប្រាកដហើយ មនុស្សលោកក៏ប្រាកដឡើងបានដូចគ្នា ។ ក្នុងសេចក្តីនោះ មានរឿងជាបុគ្គលាធិដ្ឋានដូចតទៅនេះ រឿង ពុកព្រះសោណត្ថេរ បានឮថា មានព្រះធម្មកថិកមួយរូប ឈ្មោះថា សោណត្ថេរ នៅក្នុង ខែលវិហារ ជិតជើងភ្នំសោណគិរី។ ពុករបស់លោក ឈ្មោះថាសុនខរាជិក ព្រះថេរៈមិនអាចហាមបិតាឲ្យនៅក្នុងការសង្រួមបាន គិតថា ជាបុគ្គលប្រដៅ ក្រពេក ដូច្នេះ ទើបឲ្យបិតាបួសក្នុងកាលឯចាស់ ទាំងដែលគាត់មិនចង់បួស ។ នរកប្រាកដដល់លោក ដែលកំពុងដេកលើគ្រែសម្រាប់អ្នកជំងឺ ។ ពួកឆ្កែធំៗ មកអំពីជើងភ្នំសោណគិរីចោមរោម ធ្វើអាកប្បកិរិយាហាក់ចង់ត្របាក់ស៊ី ។ លោកខ្លាចចំពោះមរណភ័យ ទើបពោលថា បាសោណៈ ជួយឃាត់ផង បា សោណៈ ជួយឃាត់ផង។ ព្រះសោណៈសួរថា ជួយឃាត់អ្វី។ បិតាពោលថា បាមិនឃើញទេឬ ហើយប្រាប់រឿងរ៉ាវនោះ ។ ព្រះសោណត្ថេរគិតថា ពុក របស់អញនឹងកើតក្នុងនរ