អដ្ឋកថាសូត្រទី ៩

ក្នុងសូត្រទី ៩ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា កឹបុរិសា បានដល់ កិន្នរ ។ បទថា មានុសឹ វាចំ ន ភាសន្តិ សេចក្តីថា មិនពោល ភាសាមនុស្ស ។ បានឮថា ប្រជានុរ្រាស្តម្នាក់ នាំកិន្នរមួយបង្ហាញដល់ព្រះបាទធម្មាសោក ព្រះអង្គមានបញ្ជាថា ពួកអ្នកចូរឲ្យសត្វនេះនិយាយ កិន្នរមិនប្រាថ្នានឹងពោល ។ បុរសម្នាក់គិតថា អញនឹងឲ្យកិន្នរនេះនិយាយ ទើបនាំកិន្នរចុះទៅកាន់ប្រាសាទ ខាងក្រោម បោះបង្គោល ២ ហើយលើកឆ្នាំងបាយឡើងតម្កល់ ។ ឆ្នាំងបាយ ធ្លាក់ទៅខាងនោះ ខាងនេះ ។ កិន្នរឃើញដូច្នោះ ក៏ពោលពាក្យត្រឹមតែ បុណ្ណេះថា បោះបង្គោលថែមមួយទៀត មិនសមឬ ។ បន្ទាប់មក បុរសនោះ នាំកិន្នរ ២ មកបង្ហាញទៀត ព្រះរាជាបញ្ជាថា ពួកអ្នកចូរឲ្យសត្វនេះនិយាយ កិន្នរទាំង ២ នោះ មិនប្រាថ្នានឹងនិយាយ ។ បុរសម្នាក់គិតថា អញនឹងឲ្យ កិន្នរទាំង ២ នេះពោល ទើបនាំកិន្នរទាំងនោះទៅផ្សារ ។ ត្រង់ផ្សារនោះ កិន្នរមួយបានឃើញស្វាយទុំ និងត្រី កិន្នរមួយទៀតបានឃើញផ្លែខ្វិត និងផ្លែ ឈើមានរសជូរ ។ បណ្តាកិន្នរ ២ នោះ កិន្នរមួយពោលថា នែសម្លាញ់ ពួកមនុស្សទំពាស៊ីផ្លែឈើ មានស្វាយជាដើម ពួកគេមិនកើតរោគស្រែងបាន ដូចម្តេច កិន្នរមួយទៀតពោលថា ពួកមនុស្សទាំងនេះ អាស្រ័យត្រី និងផ្លែ ឈើនោះ មិនកើតរោគឃ្លង់បានដូចម្តេច ។ កិន្នរទាំងឡាយមិនអាចពោល ភាសាមនុស្ស តែកាលឃើញអំណាចប្រយោជន៍ ២ យ៉ាងដូចពោលមក នេះ ក៏ពោលដូច្នេះ ។