អដ្ឋកថាលក្ខណសូត្រទី ២

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងលក្ខណសូត្រទី ២ ដូចតទៅនេះ កម្ម ដែលប្រព្រឹត្តទៅតាមកាយទ្វារជាដើមជាលក្ខណៈ គឺជាហេតុឲ្យសម្គាល់បុគ្គល នោះ ហេតុនោះ ទើបបុគ្គលនោះ ឈ្មោះថា មានកម្មជាលក្ខណៈ ។ បញ្ញាដែលស្អាតដោយការប្រព្រឹត្ត ឈ្មោះថា អបទានសោភណីបញ្ញា អធិប្បាយថា ពាល និងបណ្ឌិត រមែងប្រាកដដោយកម្មដែលខ្លួន ប្រព្រឹត្តមកហើយនោះឯង ។ ពិតហើយ ផ្លូវដែលបុគ្គលពាលទៅហើយ រមែងដូចជាផ្លូវទៅរបស់ ភ្លើង ព្រៃដែលឆេះរាលដង្គត់ឈើ គុម្ពឈើ គាម និងនិគម ដូច្នោះ ។ ប្រាកដនៅត្រឹមតែទីកន្លែងដែលសង់ផ្ទះបុណ្ណោះ ដែលពេញទៅដោយធ្យូង ម្រែងភ្លើង និងផេះ ចំណែកផ្លូវដែលបណ្ឌិតទៅ ដូចផ្លូវដែលភ្លៀងធ្លាក់តាំង ឡើងក្នុងទិសទាំង ៤ ហើយ ធ្លាក់ចុះមកពេញរណ្តៅ និងអណ្តូងជាដើម នាំនូវការដុះដាលនៃសន្ទូង ប្រភេទផ្សេងៗ មកឲ្យ ដូច្នោះ ។ ស្ថានទីដែល មានទឹកពេញ មានផលាផល របស់សន្ទូង ប្រភេទផ្សេងៗ ដុះដាលឡើង ប្រាកដក្នុងផ្លូវដែលភ្លៀងធ្លាក់ ដែលពពកតាំងឡើង យ៉ាងណា ក្នុងផ្លូវដែល បណ្ឌិតដើរទៅ មានតែគុណសម្បត្តិតែម្យ៉ាងបុណ្ណោះ មិនមានវិបត្តិឡើយ ដូច្នោះ ។ បទដ៏សេសក្នុងសូត្រនេះ មានអត្ថងាយយល់ហើយ ។