អដ្ឋកថាសង្ខារសូត្រទី ៣

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសង្ខារសូត្រទី ៣ ដូចតទៅនេះ បទថា សព្យាបជ្ឈំ ប្រែថា មានទុក្ខ ។ បទថា កាយសង្ខារំ បានដល់ គំនរ ចេតនាក្នុងកាយទ្វារ ។ បទថា អភិសង្ខរោតិ សេចក្តីថា ប្រមូលមក គឺធ្វើ ឲ្យជាគំនរ បានដល់ ធ្វើឲ្យជាដុំ ។ ក្នុងវចីទ្វារ និងមនោទ្វារ ក៏មានន័យនេះ ដូចគ្នា ។ បទថា សព្យាបជ្ឈំ លោកំ បានដល់ សត្វលោកដែលមានទុក្ខ ។ បទថា សព្យាបជ្ឈា ផស្សា ផុសន្តិ សេចក្តីថា ផស្សៈជាផលមានទុក្ខ តែង ពាល់ត្រូវ ។ បទថា សព្យាបជ្ឈំ វេទនំ វេទិយតិ សេចក្តីថា សោយវេទនា ដែលជាផលមានទុក្ខ អធិប្បាយថា សោយនូវជំងឺតម្កាត់ និងអាពាធ គឺអស់ នូវភាពសុខស្រួល ។ បទថា សេយ្យថាបិ សត្តា នេរយិកា អធិប្បាយថា បុគ្គលនោះរមែង សោយវេទនាដូចសត្វទាំងឡាយដែលកើតក្នុងនរក សោយវេទនាដែលជាទុក្ខ ដោយចំណែកមួយ ដូច្នោះ ។ សួរថា នរកនោះ មិនមានឧបេក្ខាវេទនាឬ ។ ឆ្លើយថា មាន តែវេទនានោះនៅក្នុងឋានៈជាអព្វោហារិក ព្រោះទុក្ខវេទនាមាន កម្លាំងច្រើន ។ ដោយហេតុដូចពណ៌នាមកនេះ ឈ្មោះថា ទ្រង់នាំនរកនោះ ឯងមកប្រៀបធៀបជាមួយនរក ។ បានឮថា នេះឈ្មោះថា បដិភាគឧបមាក្នុង សេចក្តីនោះ ។ ក្នុងបទថា សេយ្យថាបិ ទេវា សុភកិណ្ហា នេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់នាំយកទេវលោកនោះឯងមកប្រៀបធៀបនឹងទេវលោក ។ ព្រោះវិបាករបស់ ឈានដែលមានបីតិ រមែងប្រព្រឹត្តទៅក្នុងព្រហ្មលោកជាន់ទាប ចំណែកវិបាក របស់ឈានដែលមិនមានបីតិ មានតែសុខតែម្យ៉ាងប្រព្រឹត្តទៅក្នុងព្រហ្មជាន់ សុភកិណ្ហៈ ដូច្នោះ ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់សុភកិណ្ហព្រហ្ម ទ្រង់មិនកាន់ យកព្រហ្មជាន់ទាបទាំងនោះ ។