អដ្ឋកថាពហុការសូត្រទី ៤

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងពហុការសូត្រទី ៤ ដូចតទៅនេះ បទថា តយោមេ ភិក្ខវេ បុគ្គលា បានដល់ បុគ្គលដែលជាអាចារ្យ ៣ ពួក ។ បទថា បុគ្គលស្ស ពហុការា បានដល់ មានឧបការៈច្រើនដល់បុគ្គលដែល ជាអន្តេវាសិក ។ បទថា ពុទ្ធំ បានដល់ ព្រះសព្វញ្ញូពុទ្ធ ។ បទថា សរណំ គតោ ហោតិ សេចក្តីថា ដល់នូវព្រះពុទ្ធថាជាទីពឹង ។ បទថា ធម្មំ បាន ដល់ នវលោកុត្តរធម៌ ព្រមទាំងបែបផែន គឺព្រះបរិយត្តិធម៌ ។ បទថា សង្ឃំ បានដល់ ប្រជុំព្រះអរិយបុគ្គល ៨ ពួក ។ ការដល់សរណៈនេះ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ទុកដោយអំណាចនៃបុគ្គល ដែលមិនធ្លាប់ដល់សរណៈ គឺដែលមិនធ្លាប់ធ្វើនូវការជឿមាំ ។ ឈ្មោះថា អាចារ្យ ៣ ពួក គឺជាអ្នកឲ្យសរណៈ ១ អ្នកឲ្យដល់សោតាបត្តិមគ្គ ១ អ្នក ឲ្យដល់អរហត្តមគ្គ ១ មកហើយក្នុងសូត្រនេះ ថាមានឧបការៈច្រើន ។ អាចារ្យ ៥ ពួក គឺអាចារ្យអ្នកឲ្យបព្វជ្ជា ១ អាចារ្យអ្នកឲ្យពុទ្ធវចនៈ ១ កម្មវាចាចរិយៈ ១ អាចារ្យអ្នកឲ្យសម្រេចសទាគាមិមគ្គ ១ អាចារ្យអ្នកឲ្យ សម្រេចអនាគាមិមគ្គ ១ មិនបានមកក្នុងសូត្រនេះឡើយ ។ សួរថា អាចារ្យទាំងនេះ មិនមានឧបការៈច្រើនឬ ។ ឆ្លើយថា មិន មែនមិនមានឧបការៈច្រើនទេ តែព្រះធម្មទេសនានេះកំណត់ ២ ចំណែក ព្រោះ ដូច្នោះ អាចារ្យទាំងនេះ ឈ្មោះថា មានឧបការៈច្រើន ។ ក្នុងបណ្តាគុណធម៌ ទាំងនោះ បុគ្គលមិនបានធ្វើអភិនិវេស រមែងសមគួរក្នុងការដល់សរណគមន៍ បុណ្ណោះ ។ ចំណែកចតុប្បារិសុទ្ធិសីល កសិណបរិកម្ម និងវិបស្សនា ញាណ មានគុណធម៌ ដែលអាស្រ័យបឋមមគ្គ ។ មគ្គ និងផលខាងលើទាំង ២ យ៉ាង គប្បីជ្រាបថា អាស្រ័យអរហត្តមគ្គ ។ បទថា ឥមិនា បុគ្គលលេន បានដល់ បុគ្គលដែលជាអន្តេវាសិក ។