អដ្ឋកថាបឋមជនសូត្រ

ទុតិយបណ្ណាសក គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងបឋមជនសូត្រទី ១ នៃព្រាហ្មណវគ្គដូច្នេះ បទថា ជិណ្ណា បានដល់ គ្រាំគ្រាព្រោះជរា ។ បទថា វុឌ្ឍា បានដល់ ចម្រើនដោយវ័យ ។ បទថា មហល្លកា បានដល់ ព្រោះកើតមកយូរ ។ បទថា អទ្ធគតា បានដល់ កន្លងវ័យពាក់កណ្តាលទៅហើយ ។ បទថា វយោ អនុប្បត្តា បានដល់ ឈានចូលបច្ឆិមវ័យ ។ បទថា យេន ភគវា តេនុបសង្កមឹសុ សេចក្តីថា ព្រាហ្មណ៍ឃើញកូនប្រពន្ធមិនបដិបត្តិតាមពាក្យ នៃខ្លួន គិតថា អញនឹងទៅគាល់ព្រះសមណគោតម ស្វែងរកផ្លូវដែលនាំចេញ ចាកទុក្ខ ដូច្នេះហើយ ទើបចូលទៅគាល់ ។ បទថា មយមស្សុ ភោ គោតម ព្រាហ្មណា សេចក្តីថា ព្រាហ្មណ៍ ទាំង ២ ប្រកាសភាពដែលខ្លួនជាព្រាហ្មណ៍ថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ខ្ញុំ ព្រះអង្គទាំង ២ ជាព្រាហ្មណ៍ មិនមែនក្សត្រ មិនមែនអមាត្យ មិនមែន គហបតី ដូច្នេះហើយ ក្រាបទូលពាក្យជាដើមថា ជិណ្ណា គឺខ្ញុំព្រះអង្គចាស់ ហើយ ដូច្នេះ ។ បទថា អកតភីរុត្តាណា ព្រាហ្មណ៍ទាំង ២ សម្តែងថា ខ្ញុំព្រះអង្គទាំង ២ មិនទាន់បានធ្វើការការពារនូវភ័យ គឺការងារដែលជាទីពឹង ជាទីអាស្រ័យ ។ បទថា តគ្ឃ ជានិបាត ចុះក្នុងអត្ថថា ដោយចំណែកតែ មួយ ឬចុះក្នុងអត្ថថា ទទួល ។ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់សម្តែងដោយទីបំផុត ដូចគ្នាថា អ្នកទាំងឡាយយ៉ាងនេះ សូម្បីតថាគតក៏ធានាដូចគ្នា ។ បទថា ឧបនីយតិ បានដល់ ត្រូវនាំចូលទៅ អធិប្បាយថា សត្វលោកនេះ ត្រូវជាតិ នាំទៅកាន់ជរា ត្រូវជរានាំទៅកាន់ព្យាធិ ត្រូវព្យាធិនាំទៅកាន់មរណៈ ត្រូវ មរណៈនាំទៅកាន់ជាតិទៀត ដោយហេតុនោះ ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា ឧបនីយតិ ដូច្នេះ ។