ជប្បសូត្រទី ៧

គ្រានោះឯង វច្ឆគោត្របរិព្វាជក ចូលទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ធ្វើសេចក្តីរីករាយជាមួយនឹងព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះ បញ្ចប់ពាក្យដែលគួររីករាយ និងពាក្យគួររពឫកហើយ ក៏អង្គុយក្នុងទីសមគួរ ។ លុះវច្ឆគោត្របរិព្វាជកអង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ បានក្រាបបង្គំទូលព្រះដ៏មាន ព្រះភាគដូច្នេះថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គបានឮពាក្យនេះថា ព្រះសមណ គោតមត្រាស់យ៉ាងនេះថា បុគ្គលគួរឲ្យទានដល់តថាគត មិនគួរឲ្យទាន ដល់ពួកជនដទៃឡើយ បុគ្គលគួរឲ្យទានដល់ពួកសាវកតថាគត មិនគួរឲ្យទាន ដល់ពួកសាវកគ្រូដទៃឡើយ ទានដែលបុគ្គលឲ្យដល់តថាគតហើយ មាន ផលច្រើន ទានដែលបុគ្គលឲ្យដល់ពួកជនដទៃ មិនមានផលច្រើនទេ ទាន ដែលបុគ្គលឲ្យដល់ពួកសាវកនៃតថាគត មានផលច្រើន ទានដែលបុគ្គលឲ្យ ដល់ពួកសាវករបស់គ្រូដទៃ មិនមានផលច្រើនទេ ។ បពិត្រព្រះគោតមដ៏ ចម្រើន ពួកជនណា និយាយយ៉ាងនេះថា ព្រះសមណគោតមត្រាស់យ៉ាងនេះ ថា បុគ្គលគួរឲ្យទានដល់តថាគតតែមួយយ៉ាង មិនគួរឲ្យទានដល់ពួកជនដទៃ ឡើយ បុគ្គលគួរឲ្យទានដល់ពួកសាវករបស់តថាគតតែមួយយ៉ាង មិនគួរឲ្យទាន ដល់ពួកសាវករបស់គ្រូដទៃឡើយ ទានដែលបុគ្គលឲ្យដល់តថាគត មាន ផលច្រើន ទានដែលបុគ្គលឲ្យដល់ពួកជនដទៃ មិនមានផលច្រើនទេ ទាន ដែលបុគ្គលឲ្យដល់ពួកសាវកតថាគត មានផលច្រើន ទានដែលបុគ្គលឲ្យ ដល់ពួកសាវករបស់គ្រូដទៃ មិនមានផលច្រើនឡើយ ។ ពួកជនទាំងនោះ ឈ្មោះថា និយាយតាមពាក្យដែលព្រះគោតមដ៏ចម្រើនពោលហើយ មិន និយាយបង្កាច់ព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ដោយពាក្យមិនពិត ទាំងឈ្មោះថាព្យាករ នូវធម៌សមគួរដល់ធម៌ លំនាំនៃពាក្យ ប្រកបដោយហេតុនីមួយ មិនមកកាន់ ឋានៈដែលគប្បីតិះដៀលទេឬ ព្រោះយើងមិនមានប្រាថ្នាដើម្បីនិយាយ បង្កាច់ព្រះគោតម