បំកធាសូត្រទី ១១

សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ស្តេចទៅកាន់ចារិក ក្នុង ដែនកោសល ជាមួយនឹងភិក្ខុសង្ឃច្រើនរូប បានដល់និគមឈ្មោះបង្កធា របស់ដែនកោសល ។ បានឮថា សម័យនោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់គង់ នៅក្នុងបង្កធានិគមរបស់ដែនកោសល ។ សម័យនោះ ភិក្ខុឈ្មោះកស្សបគោត្រ ជាចៅអាវាសក្នុងបង្កធានិគម ។ បានឮថា ក្នុងទីនោះ ព្រះដ៏មាន ព្រះភាគទ្រង់ពន្យល់ពួកភិក្ខុឲ្យឃើញច្បាស់ ឲ្យកាន់តាម ឲ្យអាចហាន ឲ្យ រីករាយ ដោយធម្មីកថា ដ៏ប្រកបដោយសិក្ខាបទ ។ គ្រាកាលដែលព្រះដ៏ មានព្រះភាគ ទ្រង់ពន្យល់ពួកភិក្ខុឲ្យឃើញច្បាស់ ឲ្យកាន់តាម ឲ្យអាចហាន ឲ្យរីករាយ ដោយធម្មីកថា ដ៏ប្រកបដោយសិក្ខាបទហើយ ភិក្ខុកស្សបគោត្រ មានសេចក្តីមិនអត់ទ្រាំ មិនត្រេកអរថា សមណៈនេះដូចជាដុសខាត់ជ្រុល ពេក ។ លំដាប់នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងបង្កធានិគម តាម សមគួរដល់ពុទ្ធអធ្យាស្រ័យហើយក៏ ទ្រង់ត្រាច់ចារិកទៅកាន់ក្រុងរាជគ្រឹះ កាលទ្រង់ត្រាច់ចារិកដោយលំដាប់ ក៏បានដល់ក្រុងរាជគ្រឹះនោះ ។ បានឮថា ក្នុងទីនោះ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់គង់នៅលើភ្នំគិជ្ឈកូដ ទៀបក្រុងរាជគ្រឹះ ។ កាលដែលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ស្តេចចេញទៅមិនយូរបុន្មាន ភិក្ខុកស្សបគោត្រមានសេចក្តីក្តៅក្រហាយ ស្តាយក្រោយថា មិនជាលាភរបស់អាត្មាអញ អាត្មាអញឈ្មោះថាឥតលាភ អាត្មាអញឈ្មោះថាបានទាស់ហើយ អាត្មាអញ មិនមែនបានស្រួលទេ ព្រោះថា កាលដែលព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ពន្យល់ ពួកភិក្ខុឲ្យឃើញច្បាស់ ឲ្យកាន់តាម ឲ្យអាចហាន ឲ្យរីករាយដោយធម្មីកថា ដ៏ប្រកបដោយសិក្ខាបទហើយ អាត្មាអញមានសេចក្តីមិនអត់ទ្រាំ មិនត្រេកអរ ថា សមណៈនេះ ដូចជាដុសខាត់ជ្រុលពេក បើដូច្នោះ គួរតែអាត្មាអញ ចូលទៅគាល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូលទ