អដ្ឋកថាវិវិត្តសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងវិវិត្តសូត្រទី ២ ដូចតទៅនេះ បទថា ចីវរប្បវិវេកំ បានដល់ ការស្ងាត់ចាកកិលេស ដែលកើតឡើង ព្រោះ អាស្រ័យចីវរ ។ ក្នុងបទដ៏សេស ក៏មានន័យតែមួយដូចគ្នានោះឯង ។ បទថា សាណានិ បានដល់ សំពត់ដែលត្បាញដោយសម្បកធ្មៃ ។ បទថា មសាណានិ បានដល់ សំពត់មានសាច់លាយឡំគ្នា ។ បទថា ឆវទុស្សានិ បានដល់ សំពត់ដែលចោលអំពីសរីរៈរបស់មនុស្សស្លាប់ ឬសំពត់ដែលធ្វើ ដោយស្មៅឯរកៈជាដើម ។ បទថា បំសុកូលានិ បានដល់ សំពត់មិនមាន ជាយដែលចោលលើផែនដី ។ បទថា តិរីដកានិ បានដល់ សំពត់សម្បក ឈើ ។ បទថា អជិនានិ បានដល់ ស្បែកខ្លាដំបង ។ បទថា អជិនក្ខិបំ បានដល់ ស្បែកខ្លាដំបងនោះឯង ដែលវះត្រង់កណ្តាល អាចារ្យពួកខ្លះ ពោលថា សហខុរកំ ស្បែកខ្លាទាំងក្រចក ដូច្នេះក៏មាន ។ បទថា កុសចីរំ បានដល់ ចីវរដែលត្បាញដោយស្បូវភ្លាំង ។ ក្នុងសំពត់ដែលក្រងដោយស្គារ និងសំពត់សម្បកឈើ ក៏មានន័យនេះឯង ។ បទថា កេសកម្ពលំ បានដល់ សំពត់កម្ពល ដែលធ្វើដោយសក់មនុស្ស ។ បទថា វាលកម្ពលំ បានដល់ សំពត់កម្ពលដែលធ្វើដោយកន្ទុយសេះជាដើម ។ បទថា ឧលូកបក្ខិកំ បានដល់ សំពត់ដែលធ្វើដោយស្លាបមៀម ។ បទថា សាកភក្ខា បានដល់ មានបន្លែស្រស់ជាភិក្ខា ។ បទថា សាមាកភក្ខា បានដល់ មានថ្ពៅជាភិក្ខា ។ ក្នុងបទថា និវារ ជាដើម វីហិជាតិដែលដុះឡើងឯងក្នុងព្រៃ ឈ្មោះថា និវារ គឺស្កួយ ។ បទថា ទទ្ទុលំ បានដល់ ចម្រៀកសាច់ដែលពួកជាងស្បែកចេរោស្បែក ហើយគរ ។ ជ័រក្តី សារាយក្តី ជ័រឈើ មានជ័រកណិការជាដើមក្តី ហៅថា ហដ ។ បទថា កណំ ប្រែថា កន្ទក់ ។