អដ្ឋកថាយោធសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងយោធសូត្រទី ១ នៃយោធជីវវគ្គទី ៤ ដូចតទៅ បុគ្គលដែលចូលទៅអាស្រ័យការច្បាំងដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត ឈ្មោះថា យោធាជីវោ ។ បទថា រាជារហោ សេចក្តីថា គួរដល់ព្រះរាជា ។ បទថា រាជាភោគ្គោ សេចក្តីថា ជាបុគ្គលដែលព្រះរាជាគប្បីប្រើប្រាស់ ។ បទថា អង្គន្តេវ សង្ខំ គច្ឆតិ សេចក្តីថា រមែងរាប់ថា ជាអង្គប្រកប ព្រោះចាំបាច់ ដោយពិត ដូចដៃ និងជើង ។ បទថា ទូរេ បតី ហោតិ សេចក្តីថា បាញ់ ព្រួញទៅបានឆ្ងាយយ៉ាងនេះ គឺក្នុងទឹកចម្ងាយប្រមាណមួយឧសភៈ លើគោក ចម្ងាយប្រមាណ ៨ ឧសភៈ ឬឆ្ងាយជាងនោះ ។ ពិតហើយ ទាហានរបស់ ព្រះបាទទុដ្ឋគាមណិអភ័យ យិតធ្នូបាញ់បានចម្ងាយ ៩ ឧសភៈ ។ ក្នុងភព ចុងក្រោយ ព្រះពោធិសត្វបាញ់បានចម្ងាយ ១ យោជន៍ ។ បទថា អក្ខណវេធី បានដល់ បាញ់មិនខុស ម្យ៉ាងទៀត អធិប្បាយថា អាចបាញ់បានរហ័សទាន់ ផ្លេកបន្ទោរ ។ បទថា មហតោ កាយស្ស បទាលេតា អធិប្បាយថា អាចបាញ់ទម្លុះបន្ទះក្តារ ១០០ បន្ទះដែលតម្រួតគ្នាខ្លះ បន្ទះស្បែកក្របី ១០០ បន្ទះដែលតម្រួតគ្នាខ្លះ បន្ទះកោហៈកម្រាស់ប្រមាណមេដៃខ្លះ បន្ទះក្តារដែល ធ្វើដោយឈើធ្នង់កម្រាស់ ៤ ធ្នាប់ខ្លះ បន្ទះក្តារដែលធ្វើដោយដើមល្វាកម្រាស់ ១