អដ្ឋកថាសីលសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសីលសូត្រទី ២ ដូចតទៅនេះ បទថា សម្បន្នសីលា បានដល់ អ្នកទាំងឡាយមានសីលបរិបូណ៌ ។ បទថា សម្បន្នប្បាតិមោក្ខា បានដល់ មានបាតិមោក្ខបរិបូណ៌ ។ បទថា បតិមោក្ខសំវរសំវុតា សេចក្តីថា អ្នកទាំងឡាយ ចូរជាអ្នកសង្រួម ប្រកបដោយ បាតិមោក្ខសំវរសីលចុះ ។ បទថា អាចារគោចរសម្បន្នា សេចក្តីថា អ្នកទាំងឡាយ ចូរជាអ្នកដល់ព្រម គឺប្រកបដោយអាចារៈ និងគោចរចុះ ។ បទថា អណុមត្តេសុ វជ្ជេសុ បានដល់ ក្នុងទោសទាំងឡាយមានប្រមាណ តិច បទថា ភយទស្សាវិនោ សេចក្តីថា ជាអ្នកមានប្រក្រតីឃើញទោស ដែលមានប្រមាណតិចទាំងនោះ ដោយជាភ័យ ។ បទថា សមាទាយ សិក្ខថ សិក្ខាបទេសុ សេចក្តីថា អ្នកទាំងឡាយ ចូរសមាទាន កាន់យក សិក្ខាបទដែលគួរសមាទាននោះៗ ក្នុងចំណែកនៃសិក្ខាទាំងអស់ សិក្សា ។ កាលទ្រង់ដឹកនាំ និងត្រាស់សរសើរក្នុងគុណដែលបានហើយ ដោយការត្រាស់ ធម៌ប្រមាណបុណ្ណេះថា សម្បន្នសីលានំ ។ បេ ។ សិក្ខាបទេសុ ឥឡូវនេះ កាលទ្រង់សម្តែងប្រយោជន៍ដែលគប្បីធ្វើឲ្យក្រៃលែងឡើង ទើបត្រាស់ ថា កិមស្ស ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងបទនោះ បទថា កិមស្ស ប្រែថា គប្បី មានអ្វីហ្ន៎ ។ បទថា យតំ ចរេ សេចក្តីថា ភិក្ខុគប្បីដើរ គឺដើរសង្រួម ។ ក្នុងបទ ទាំងពួងក៏មានន័យដូច្នេះ ។ បទថា អច្ឆេ ប្រែថា គប្បីអង្គុយ ។ បទថា យតមេតំ បសារយេ សេចក្តីថា គប្បីលាអវ័យវៈតូចធំ ដោយសង្រួម គឺ រេបោរយ ។ បទថា ឧទ្ធំ ប្រែថា ខាងលើ ។ បទថា តិរិយំ ប្រែថា ត្រង់កណ្តាល ។ បទថា អបចីនំ ប្រែថា ខាងក្រោម ។ បញ្ចក្ខន្ធ ទោះ អតីតក្តី បច្ចុប្បន្នក្តី អនាគតក្តី ត្រាស់ដោយហេតុប្រមាណបុណ្ណេះ ។