អដ្ឋកថា រូបសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងរូបសូត្រទី ៥ ដូចតទៅនេះថា បុគ្គល កាន់យកប្រមាណក្នុងរូប ហើយជ្រះថ្លា ឈ្មោះថា រូបប្បមាណ ។ បទថា រូបប្បសន្នោ ជាវេវចនៈនៃបទថា រូបប្បមាណោ នោះ ។ បុគ្គលកាន់យក ប្រមាណក្នុងសំឡេងកងរំពង ហើយជ្រះថ្លា ឈ្មោះថា ឃោសប្បមាណ ។ បុគ្គលកាន់យកប្រមាណក្នុងភាពស្មោហ្មងរបស់ចីវរ និងបាត្រ ហើយជ្រះថ្លា ឈ្មោះថា លូខប្បមាណ ។ បុគ្គលកាន់យកប្រមាណក្នុងធម៌ ហើយជ្រះថ្លា ឈ្មោះថា ធម្មប្បមាណ ។ បទក្រៅអំពីនេះ ជាវេវចនៈនៃបទទាំងនោះឯង ព្រោះបែងចែកសត្វជា ៣ ចំណែក ពីរចំណែកកាន់យករូបជាប្រមាណ មួយចំណែក មិនកាន់យករូបជាប្រមាណ ។ ព្រោះចែកសត្វជា ៥ ចំណែក ៤ ចំណែកកាន់យកសំឡេងឃោសនាជាប្រមាណ ១ ចំណែក មិនកាន់យក សំឡេងឃោសនាជាប្រមាណ ។ ព្រោះចែកសត្វជា ១០ ចំណែក ៩ ចំណែក កាន់យកភាពសៅហ្មងជាប្រមាណ ១ ចំណែកមិនកាន់យកភាព សៅហ្មងជាប្រមាណ ។ តែការចែកសត្វចេញជាមួយសែនចំណែក ១ ចំណែកបុណ្ណោះ កាន់យកធម៌ជាប្រមាណ សត្វដ៏សេសមិនកាន់យកធម៌ជា ប្រមាណឡើយ ដូច្នេះ ។ បទថា រូបេន បមឹសុ សេចក្តីថា បុគ្គលពួកណា ឃើញរូបហើយជ្រះថ្លា បុគ្គលទាំងនោះ ឈ្មោះថា កាន់យករូបជាប្រមាណ អធិប្បាយថា រាប់អានហើយ ។ បទថា ឃោសេន អន្វគូ សេចក្តីថា បុគ្គលពួកណាហូរទៅតាមសំឡេងឃោសនា អធិប្បាយថា បុគ្គលទាំងនោះ កាន់យកឃោសប្បមាណ ហើយជ្រះថ្លា ។ បទថា ឆន្ទរាគវសូបេតា បាន ដល់ ធ្លាក់នៅក្នុងអំណាចនៃការពេញចិត្ត និងស្រឡាញ់ហើយ ។ បទថា អជ្ឈត្តញ្ច ន ជានាតិ សេចក្តីថា បុគ្គលល្ងង់ រមែងមិនស្គាល់គុណខាងក្នុង របស់បុគ្គលនោះ ។ បទថា ពហិទ្ធា ច ន បស្សតិ សេចក្តីថា រមែងមិន ឃើញបដិបទាខាងក្រៅរបស់បុគ្គលនោះ ។ បទថា សមន្តាវរណោ បាន ដល់ ត្រូវសំឡេងបិទបាំងដោយជ