អដ្ឋកថាបុត្តសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងបុត្តសូត្រទី ៧ ដូចតទៅនេះ បទថា សមណមចលោ បានដល់ សមណៈមិនញាប់ញ័រ ។ ម អក្ខរៈ ធ្វើបទសន្ធិ គឺតនូវបទ ។ អធិប្បាយថា និច្ចលសមណៈ ។ ទ្រង់សម្តែងព្រះសេក្ខៈ ៧ ពួក ដោយបទនេះ ។ ព្រះសេក្ខៈនោះ ឈ្មោះថា មិនញាប់ញ័រ ព្រោះ លោកតាំងមាំដោយសទ្ធា ដែលជាមូលក្នុងព្រះសាសនា ។ បទថា សមណបុណ្ឌរិកោ បានដល់ សមណៈដូចឈូកស ។ ធម្មតាឈូកសកើតក្នុង ស្រះ មានត្របក ៩៩ ត្របក ។ ទ្រង់សម្តែងព្រះខីណាស្រពសុក្ខវិបស្សក ដែលបំពេញវិបស្សនាដោយបទនេះ ។ ព្រោះថា ព្រះខីណាស្រពសុក្ខវិបស្សកនោះ ឈ្មោះថា សមណៈដូចឈូកស ព្រោះលោកមានគុណមិន ទាន់បរិបូណ៌ ដ្បិតឈាន និងអភិញ្ញាមិនមាន ។ បទថា សមណបទុមោ បានដល់ សមណៈដូចឈូកក្រហម ។ ធម្មតាឈូកក្រហមកើតក្នុងស្រះ មានត្របក ១០០ ទ្រង់សម្តែងព្រះខីណាស្រព ដែលជាឧភតោភាគវិមុត្តិ ដោយបទនេះ ដ្បិតថា ព្រះខីណាស្រពដែលជាឧភតោភាគវិមុត្តិនោះ ឈ្មោះ ថា សមណៈដូចឈូកក្រហម ព្រោះលោកមានគុណបរិបូណ៌ ព្រោះមាន ឈាន និងអភិញ្ញា ។ បទថា សមណេសុ សមណសុខុមាលោ សេចក្តីថា បណ្តាសមណៈទាំងអស់នោះ សមណសុខុមាល ដែលជាអ្នកមានកាយ និងចិត្តទន់ភ្លន់ វៀរនូវសេចក្តីទុក្ខផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត ជាអ្នកមានសុខដោយ ចំណែកមួយ ។ ទ្រង់សម្តែងព្រះអង្គ និងសមណសុខុមាលដូចគ្នានឹងព្រះអង្គ ដោយបទថា សុខុមាល សមណោ នោះ ។ កាលទ្រង់តាំងមាតិកាយ៉ាងនេះហើយ ឥឡូវនេះ កាលទ្រង់ចែកទៅ តាមលំដាប់ ទើបត្រាស់ថា កថញ្ច ភិក្ខវេ ជាដើម ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា សេក្ខោ បានដល់ ព្រះសេក្ខៈ ៧ ពួក ។ បទថា បដិបទោ បានដល់ ជាអ្នកនៅប្រតិបត្តិបន្ត ។