អដ្ឋកថាបឋមភយសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងបឋមភយសូត្រទី ១ នៃភយវគ្គទី ៣ ដូចតទៅ បទថា អត្តានុវាទភយំ បានដល់ ភ័យកើតឡើងដល់បុគ្គលដែល តិះដៀលខ្លួន ។ បទថា បរានុវាទភយំ បានដល់ ភ័យកើតអំពីការតិះដៀល របស់អ្នកដទៃ ។ បទថា ទណ្ឌភយំ បានដល់ ភ័យកើតព្រោះអាស្រ័យកម្ម ករណ៍ ៣២ ។ បទថា ទុគ្គតិភយំ បានដល់ ភ័យដែលកើតព្រោះ អាស្រ័យអបាយ ៤ ។ ក្នុងពាក្យជាដើមថា ឥទំ វុច្ចតិ ភិក្ខវេ អត្តានុវាទភយំ ជាបឋម ហិរិខាងក្នុងរមែងកើតឡើងដល់អ្នកពិចារណាឃើញ អត្តានុវាទភ័យ ហិរិនោះរមែងញ៉ាំងនូវការសង្រួមឲ្យកើតក្នុងទ្វារ ៣ របស់ បុគ្គលនោះ ការសង្រួមក្នុងទ្វារ ៣ ចាត់ជាចតុប្បារិសុទ្ធិសីល លោកតាំង នៅក្នុងចតុប្បារិសុទ្ធិសីលនោះហើយ ចម្រើនវិបស្សនា រមែងតាំងនៅក្នុង អគ្គផល ។ ឯឱត្តប្បៈខាងក្រៅ រមែងកើតឡើងដល់បុគ្គលពិចារណាឃើញ បរានុវាទភ័យ និងទណ្ឌភ័យ ឱត្តប្បៈនោះរមែងញ៉ាំងសេចក្តីសង្រួមឲ្យកើត ក្នុងទ្វារ ៣ របស់បុគ្គលនោះ ។ ការសង្រួមក្នុងទ្វារ ៣ ចាត់ជាចតុប្បារិសុទ្ធិសីល ។ លោកតាំងនៅក្នុងចតុប្បារិសុទ្ធិសីលនោះហើយ ចម្រើន វិបស្សនា រមែងតាំងនៅក្នុងអគ្គផល ។ ហិរិខាងក្នុង រមែងកើតឡើងដល់ បុគ្គលដែលពិចារណាឃើញទុគ្គតិភ័យ ហិរិនោះ រមែងញ៉ាំងនូវការសង្រួមឲ្យ កើតក្នុងទ្វារ ៣ របស់បុគ្គលនោះ ។ ការសង្រួមក្នុងទ្វារ ៣ ចាត់ជាចតុប្បារិសុទ្ធិសីល ។ លោកតាំងនៅចតុប្បារិសុទ្ធិសីលនោះហើយ ចម្រើន វិបស្សនា ចម្រើនវិបស្សនា រមែងតាំងនៅក្នុងអគ្គផល ។