អដ្ឋកថាវប្បសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងវប្បសូត្រទី ៥ ដូចតទៅនេះ បទថា វប្បោ បានដល់ សក្យរាជដែលជាព្រះបិតុលារបស់ព្រះទសពល ។ បទថា និគណ្ឋសាវកោ បានដល់ ជាឧបដ្ឋាករបស់និគណ្ឋនាដបុត្រ ដូចសីហ សេនាបតី ក្នុងក្រុងវេសាលី និងដូចឧបាលិគហបតី ក្នុងក្រុងនាឡន្ទា ។ បទថា កាយេន សំវុតោ សេចក្តីថា ឈ្មោះថា សង្រួមដោយកាយ ព្រោះ សង្រួម គឺបិទនូវកាយទ្វារ ។ សូម្បីក្នុង ២ បទដ៏សេស ក៏ន័យនេះដូចគ្នា ។ បទថា អវិជ្ជាវិរាគា បានដល់ ព្រោះអវិជ្ជាប្រាសទៅ ។ បទថា វិជ្ជុប្បាទា បានដល់ ព្រោះមគ្គវិជ្ជាកើតឡើង ។ បទថា តំ ឋានំ ប្រែថា ហេតុនោះ ។ បទថា អវិបក្កវិបកំ បានដល់ មិនដល់វារៈបានទទួលផល ។ បទថា តតោនិទានំ បានដល់ មានកម្មនោះជាហេតុ មានបាបកម្មនោះជាបច្ច័យ ។ បទថា ទុក្ខវេទនីយា អាសវា អស្សវេយ្យុំ សេចក្តីថា កិលេសទាំងឡាយ ដែលជាបច្ច័យនៃទុក្ខវេទនា គប្បីហូរទៅតាម គឺគប្បីចូលទៅតាម អធិប្បាយ ថា កិលេសទាំងឡាយ គប្បីកើតឡើងដល់បុរសនោះ ។ បទថា អភិសម្បរាយំ បានដល់ ក្នុងអត្តភាពទី ២ នោះឯង ។ បទថា កាយសមារម្ភប្បច្ចយា ប្រែថា ព្រោះកាយកម្មជាបច្ច័យ ។ បទថា អាសវា បានដល់ កិលេសទាំងឡាយ ។ ក្នុងបទថា វិឃាតបរិឡាហា នេះ ទុក្ខ ឈ្មោះថា វិឃាត ការក្តៅក្រហាយផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត ឈ្មោះថា បរិឡាហ ។ បទថា ផុស្ស ផុស្ស ព្យន្តីករោតិ សេចក្តីថា កម្មដែលញាណគប្បីសម្លាប់ លុះ ប៉ះខ្ទប់ញាណសម្ផស្សក៏អស់ទៅ កម្មដែលវិបាកគប្បីសម្លាប់ លុះប៉ះខ្ទប់ វិបាកផស្សៈក៏អស់ទៅ ។ បទថា និជ្ជរា បានដល់ បដិបទាដែលធ្វើ កិលេសឲ្យទ្រោមទៅ ។ ក្នុងវារៈដ៏សេស ក៏មានន័យនេះដូចគ្នា ។ ភិក្ខុនេះ តាំងនៅក្នុងបដិបទានេះ គួរជាព្រះខីណាស្រព ។