អដ្ឋកថា កោសលសូត្រ

សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ គង់នៅក្នុងវត្តជេតពន របស់ អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ទៀបក្រុងសាវត្ថី ។ គ្រានោះ ព្រះរាជាបសេនទិកោសល ចូលទៅគាល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ថ្វាយបង្គំព្រះដ៏ មានព្រះភាគ ហើយប្រថាប់ក្នុងទីដ៏សមគួរ ។ ក៏ក្នុងសម័យនោះ ព្រះនាង មល្លិកាទេវីទើបនឹងទិវង្គតទៅ ។ លំដាប់នោះ មានបុរសមួយនាក់ ចូលទៅ គាល់ព្រះរាជាបសេនទិកោសល លុះចូលទៅដល់ហើយ ក្រាបទូលជិតព្រះ កាណ៌នៃព្រះរាជាបសេនទិកោសលថា បពិត្រព្រះសម្មតិទេព ព្រះនាងមល្លិកា ទេវីទិវង្គតទៅហើយ ។ កាលរាជបុរសក្រាបទូលដូច្នេះហើយ ព្រះរាជា បសេនទិកោសល មានទុក្ខទោមនស្ស មានព្រះសុរងឱនចុះ មានព្រះភក្ត្រ ជ្រប់ គង់សញ្ជប់សញ្ជឹងមិនមានបដិភាណ ។ លំដាប់នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាបថា ព្រះរាជាបសេនទិកោសល ទ្រង់មានទុក្ខទោមនស្ស មានព្រះ សុរងឱនចុះ មានព្រះភក្ត្រជ្រប់ សញ្ជប់សញ្ជឹងមិនមានបដិភាណហើយ បាន ត្រាស់នឹងព្រះរាជាបសេនទិកោសលយ៉ាងនេះថា បពិត្រមហារាជ អលព្ភនីយដ្ឋាន គឺហេតុដែលសមណព្រាហ្មណ៍ ទេវតា មារ ព្រហ្ម ឬបុគ្គលណាមួយ ក្នុងលោកមិនគប្បីបានតាមសេចក្តីប្រាថ្នានេះមាន ៥ យ៉ាង ។ យ៉ាងដូចម្តេច ខ្លះ ។ ហេតុមិនគប្បីបានតាមសេចក្តីប្រាថ្នាថា ជរាធម៌កុំគ្រាំគ្រាឡើយ ដូច្នេះ ។ បេ ។ មិនមានបានព្រោះសោក ព្រោះខ្សឹកខ្សួលឡើយ ។ បេ ។ កម្មដ៏ មាំ ( អាត្មាអញបានសន្សំទុកហើយ ) ឥឡូវនេះ អាត្មាអញធ្វើ ដូចម្តេចហ្ន៎ ។ ៥ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងកោសលសូត្រទី ៩ ដូចតទៅនេះ បទថា ឧបកណ្ណកេ ប្រែថា ទីជិតព្រះកាណ៌ ។ បទថា ទុម្មនោ ប្រែថា ទោមនស្ស