មាតុបុត្តកសូត្រ

សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងវត្តជេតពន របស់អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ទៀបក្រុងសាវត្ថី ។ សម័យនោះ ជនពីរនាក់ គឺភិក្ខុ ១ ភិក្ខុនី ១ ជាមាតា និងបុត្រ បានចូលទៅនៅចាំវស្សាទៀបក្រុងសាវត្ថី ។ ជនទាំងពីរនោះ ជាអ្នកប្រាថ្នាឲ្យឃើញគ្នានិងគ្នាជារឿយៗ គឺមាតាក៏ជាអ្នក ប្រាថ្នាឲ្យឃើញបុត្ររឿយៗ ចំណែកបុត្រក៏ជាអ្នកប្រាថ្នាឲ្យឃើញមាតា រឿយៗ ។ ការនៅច្រឡូកច្រឡំកើតមាន ព្រោះជនទាំងនោះបានឃើញគ្នា រឿយៗ កាលបើការនៅច្រឡូកច្រឡំមានហើយ សេចក្តីស្និទ្ធស្នាលក៏កើតមាន កាលបើមានសេចក្តីស្និទ្ធស្នាលហើយ សេចក្តីស្ងប់ចិត្តក៏កើតមាន ។ ជន ទាំងពីរនោះ លុះមានចិត្តចុះស៊ប់រកគ្នាហើយ ក៏មិនបានលាសិក្ខា មិនបានធ្វើឲ្យ ជាក់ច្បាស់ នូវភាពនៃខ្លួនមានកម្លាំងថយ ស្រាប់តែសេពនូវមេថុនធម្ម ។ គ្រានោះ មានភិក្ខុច្រើនរូប បានចូលទៅគាល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ ហើយ ក៏ថ្វាយបង្គំព្រះដ៏មានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីសមគួរ ។ លុះ ភិក្ខុទាំងនោះ អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏បានក្រាបបង្គំទូលព្រះដ៏មានព្រះភាគ យ៉ាងនេះថា សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស មានជនពីរនាក់ គឺភិក្ខុ ១ ភិក្ខុនី ១ ជាមាតា និងបុត្រ បានចូលមកនៅចាំវស្សាក្នុងក្រុងសាវត្ថីនេះ ។ ជនទាំង ពីរនោះជាអ្នកប្រាថ្នាឲ្យឃើញគ្នានិងគ្នាជារឿយៗ គឺមាតាក៏ជាអ្នកប្រាថ្នាឲ្យ ឃើញបុត្ររឿយៗ ចំណែកបុត្រក៏ជាអ្នកប្រាថ្នាឲ្យឃើញមាតារឿយៗ ។ ការ នៅច្រឡូកច្រឡំគ្នាកើតមាន ក៏ព្រោះជនទាំងពីរនោះ បានឃើញគ្នារឿយៗ កាលបើមានការនៅច្រឡូកច្រឡំហើយ សេចក្តីស្និទ្ធស្នាលក៏កើតមាន កាលបើ មានសេចក្តីស្និទ្ធស្នាលហើយ សេចក្តីស្ងប់ចិត្តក៏កើតមាន ។ ជនទាំងពីរ នោះ លុះមានចិត្តចុះស៊ប់រកគ្នាហើយ ក