អដ្ឋកថានិស្សារណីយសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងនិស្សារណីយសូត្រទី ១០ ដូចតទៅនេះ បទថា និស្សារណីយា បានដល់ រលាស់ចេញទៅ គឺប្រាសចេញបាន ។ បទថា ធាតុយោ បានដល់ សភាវៈដែលទទេចាកខ្លួន ។ បទថា កាមំ មនសិករោតោ បានដល់ ដាក់ចិត្តដល់កាម អធិប្បាយថា ចេញចាកអសុភជ្ឈាន ហើយបញ្ជូនចិត្តចំពោះកាម ដើម្បីសាកល្បង ដូចដាក់ថ្នាំពិសោធពិស ។ បទថា ន បក្ខន្ទតិ គឺមិនចូលទៅ ។ បទថា ន បសីទតិ គឺមិនដល់នូវការ ជ្រះថ្លា ។ បទថា ន សន្តិដ្ឋតិ គឺមិនតាំងនៅ ។ បទថា ន វិមុច្ចតិ គឺមិន បង្អោនទៅ ។ ឧបមាដូចស្លាបមាន់ក្តី សរសៃកង្កែបក្តី ដែលគេដាក់ចូលទៅក្នុង ភ្លើង រមែងរួញ មិនលា យ៉ាងណា ចិត្តក៏រួញរា មិនលាចេញ ដូច្នោះ ។ បឋមជ្ឈានក្នុងអសុភ ឈ្មោះថា នេក្ខម្មៈ ក្នុងបទនេះថា នេក្ខម្មំ ខោ បន ដូច្នេះ ។ កាលភិក្ខុនោះដាក់ចិត្តដល់នេក្ខម្មៈនោះ ចិត្តរមែងស្ទុះទៅក្នុងនេក្ខម្មៈ ។ បទថា តស្ស តំ ចិត្តំ បានដល់ ចិត្តក្នុងអសុភជ្ឈាននៃភិក្ខុនោះ ។ បទថា សុគតំ បានដល់ ទៅហើយដោយល្អ ព្រោះទៅក្នុងគោចរ គឺអារម្មណ៍ ។ បទថា សុភាវិតំ បានដល់ អប់រំហើយដោយល្អ ព្រោះមិនប្រព្រឹត្តទៅក្នុង ចំណែកក្នុងនៃសេចក្តីវិនាស ។ បទថា សុវុដ្ឋិតំ បានដល់ ចេញទៅហើយ ចាកកាម ។ បទថា សុវិមុត្តំ បានដល់ ផុតហើយដោយល្អ ចាកកាមទាំងឡាយ អាសវៈទាំងឡាយ ៤ ដែលមានកាមជាហេតុ ឈ្មោះថា អាសវៈ មានកាមជាបច្ច័យ ។ សេចក្តីទុក្ខ ឈ្មោះថា វិឃាត ការក្តៅក្រហាយ ព្រោះកាមរាគៈ ឈ្មោះថា បរិឡាហ ។ បទថា ន សោ តំ វេទនំ វេទិយតិ សេចក្តីថា ភិក្ខុនោះ មិនបានសោយវេទនាកើតអំពីកាមនោះ និងវេទនាកើត អំពីសេចក្តីទុក្ខ និងការក្តៅក្រហាយ ។ បទថា ឥទមក្ខាតំ កាមានំ និស្សរណំ សេចក្តីថា អសុភជ្ឈាន លោកពោលថា ជាគ្រឿងហូរច