រឿងព្រះតិស្សត្ថេរ

ព្រះថេរៈក៏ពោលថា ចូរនាំយកបាត្រនោះមក ហើយឆាន់បិណ្ឌបាត រហូតអស់ ទាំងអស់ តម្កល់បាត្រទទេទុក កាលភិក្ខុនោះឡើងមក ឃើញបាត្រទទេ ក៏ កើតទោមនស្សថា ភិក្ខុទាំងឡាយឆាន់អស់ មិនបន្សល់ទុកឲ្យអញសោះ សារាណីយធម៌នឹងបែក នឹងត្រូវបំពេញជាថ្មី ១២ ឆ្នាំទៀត ដូចគ្នានឹងតិត្ថិយបរិវាស ភិក្ខុនោះកាលសារាណីយធម៌ពព្រុសពពាល ត្រូវបំពេញជាថ្មីទៀត ។ ឯភិក្ខុណាកើតសោមនស្សថា ជាលាភរបស់អញហ្ន៎ អញបានល្អហើយហ្ន៎ ដែលសព្រហ្មចារីមិនសាកសួរដល់អាហារ ដែលនៅក្នុងបាត្ររបស់អញ ហើយ ឆាន់ ដូច្នេះ សារាណីយធម៌របស់ភិក្ខុនោះ ឈ្មោះថា សម្បូរហើយ ភិក្ខុមាន សារាណីយធម៌បរិបូណ៌យ៉ាងនេះ រមែងមិនមានសេចក្តីច្រណែន មិនមាន សេចក្តីកំណាញ់ រមែងជាទីស្រឡាញ់របស់មនុស្សទាំងឡាយ ជាទីស្រឡាញ់ នៃអមនុស្សទាំងឡាយ រកបច្ច័យបានងាយ សូម្បីរបស់ដែលគេប្រគេន ដល់បុគ្គលមានសារាណីយធម៌បរិបូណ៌ រមែងមិនអស់ទៅ ។ លោករមែង បានរបស់ដែលមានតម្លៃក្នុងឋានៈដែលលោកចែករបស់ កាលជួបនូវភ័យ ឬ ការស្រេកឃ្លាន ទេវតាទាំងឡាយ រមែងជួយផ្គត់ផ្គង់ ។ ក្នុងសេចក្តីនោះ មានរឿងដូចតទៅនេះជាគំរូ ។ រឿង ព្រះតិស្សត្ថេរ បានឮមកថា ព្រះតិស្សត្ថេរ អ្នកលេណគិរីវិហារ នៅអាស្រ័យស្រុក ឈ្មោះថា មហាខីរៈ ។ ព្រះមហាថេរៈ ៥០ រូប ធ្វើដំណើរទៅថ្វាយបង្គំ នាគទីបចេតិយ ត្រាច់បិណ្ឌបាតក្នុងខីរគាម មិនបានសូម្បីវត្ថុតិចតួច ទើបនាំគ្នា ចេញទៅ ។ ព្រះតិស្សត្ថេរចូលទៅឃើញព្រះថេរៈទាំងនោះ ទើបសួរថា បពិត្រលោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់បានអាហារហើយឬ ព្រះថេរៈទាំងនោះឆ្លើយ ថា លោកម្ចាស់ ពួកខ្ញុំទៅមកវិញហើយ លោកដឹងថា ព្រះថេរៈទាំងនោះមិន បានអាហារ ទើបពោលថា បពិត្រលោកម្ចាស់ សូមលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ បង្អង់ក្នុងទីនេះសិន ទម