អដ្ឋកថាទានសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងទានសូត្រទី ៧ ដូចតទៅនេះ បទថា វេឡុកណ្ឌកី បានដល់ ជាអ្នកក្រុងវេឡុកណ្ឌកៈ ។ បទថា ឆឡង្គសមន្នាគតំ សេចក្តីថា ប្រកបទៅដោយអង្គនៃគុណ ៦ ប្រការ ។ បទថា ទក្ខិណំ បតិដ្ឋាបេតិ សេចក្តីថា ថ្វាយទាន ។ បទថា បុព្វេវ ទានា សុមនោ សេចក្តីថា ជាអ្នកដល់នូវសោមនស្សអស់មួយខែថា អញនឹងថ្វាយទាន អធិប្បាយថា បុព្វចេតនាក្នុងពាក្យថា បុព្វេវ ទានា សុមនោ នេះ រមែងមានដល់អ្នកផ្តើម ធ្វើស្រែ ដោយគិតថា អញនឹងថ្វាយទានដោយសម្ទូង ដែលកើតអំពីស្រែ នេះ ចាប់តាំងអំពីកាលដែលកើតការគិតឡើងថា អញនឹងថ្វាយទាន ។ ឯ មុញ្ចនចេតនាដែលត្រាស់យ៉ាងនេះថា កាលឲ្យរមែងញ៉ាំងចិត្តឲ្យផូរផង់ ដូច្នេះ រមែងមានក្នុងកាលឲ្យទានបុណ្ណោះ តែអបរចេតនានេះថា កាលឲ្យហើយ ក៏ មានចិត្តត្រេកអរ ដូច្នេះ រមែងមានដល់បុគ្គលដែលរពឫកដល់ ខាងក្រោយក្នុង កាលបន្តៗ មក ។ បទថា វីតរាគា បានដល់ ព្រះខីណាស្រពដែលប្រាសចាករាគៈ ។ បទថា រាគវិនយាយ វា បដិបន្នា សេចក្តីថា បដិបទាប្រព្រឹត្តទៅដែលជា ហេតុនាំរាគៈចេញទៅ ទេសនានេះជាទេសនាយ៉ាងឧក្រិដ្ឋ មិនមែនសម្រាប់ ព្រះខីណាស្រពតែម្យ៉ាងបុណ្ណោះទេ សូម្បីព្រះអនាគាមី ព្រះសកទាគាមី ព្រះ សោតាបន្ន ដោយហោច សាមណេរដែលកាន់ភណ្ឌៈ បួសហើយក្នុងថ្ងៃនោះ ទក្ខិណាដែលថ្វាយហើយ រមែងឈ្មោះថា ប្រកបទៅដោយអង្គ ៦ ទាំងអស់ ព្រោះថា សូម្បីសាមណេរ ក៏បួសដើម្បីសោតាបត្តិមគ្គដូចគ្នា ។ ការបរិបូណ៌នៃទាន ឈ្មោះថា យញ្ញស្ស សម្បទា ។ បទថា សញ្ញតា សេចក្តីថា សង្រួមហើយ ដោយការសង្រួម គឺសីល ។ បទថា សយំ អាចមយិត្វាន សេចក្តីថា ខ្លួនឯងលាងដៃ លាងជើង ហើយលុបមុខ ។