អដ្ឋកថា ឋានសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងមិត្តសូត្រទី ៣ ដូចតទៅនេះ បទថា អាភិសមាចារិកំ បានដល់ ធម៌ដែលជាសមាចារដ៏ឧត្តម គឺសីលដែលជា បញ្ញត្តដោយអំណាចនៃវត្ត ។ បទថា សេក្ខធម្មំ បានដល់ សីលជាបញ្ញត្តិដែល ទាក់ទងនឹងសេក្ខិយវត្ត ។ បទថា សីលានិ បានដល់ មហាសីល ៤ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនោះជាអ្នករីករាយ ក្នុងការច្របូកច្របល់ ដោយពួក ត្រេកអរក្នុងការច្របូកច្របល់ដោយពួក ប្រកបសេចក្តី ត្រេកអរ ក្នុងការច្របូកច្របល់ដោយពួក រីករាយក្នុងពួក ត្រេកអរក្នុងពួក ប្រកបសេចក្តីត្រេកអរក្នុងពួកហើយ ត្រេកអរក្នុងវិវេកតែម្នាក់ឯងបាន ហេតុ នេះមិនដែលមានឡើយ ។ កាលបើមិនត្រេកអរក្នុងវិវេក តែម្នាក់ឯង ទើបអាចនឹង ទទួលយកនិមិត្តនៃចិត្តបាន ហេតុនេះមិនដែលមានឡើយ ។ កាលបើមិន ទទួលយកនិមិត្តនៃចិត្តហើយ នឹងបំពេញសម្មាទិដ្ឋិបាន ហេតុនេះ មិនដែលមាន ឡើយ ។ លុះមិនបានបំពេញសម្មាទិដ្ឋិហើយ នឹងបំពេញសម្មាសមាធិបានហេតុ នេះ មិនដែលមានឡើយ ។ បើមិនបំពេញសម្មាសមាធិហើយ នឹងលះបង់ សញ្ញោជនៈទាំងឡាយបាន ហេតុនេះ មិនដែលមានឡើយ ។ បើមិនលះបង់ សញ្ញោជនៈទាំងឡាយ ហើយនឹងធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ នូវព្រះនិព្វានបាន ហេតុនោះ មិនដែលមានឡើយ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទាល់តែភិក្ខុនោះ មិនរីករាយក្នុង ការច្របូកច្របល់ដោយពួក មិនត្រេកអរ ក្នុងការច្របូកច្របល់ដោយពួក មិនប្រកបសេចក្តីត្រេកអរ ក្នុងការច្របូកច្របល់ដោយពួក មិនរីករាយក្នុងពួក មិនត្រេកអរក្នុងពួក មិនប្រកបសេចក្តីរីករាយ ក្នុងពួកហើយ ត្រេកអរក្នុង វិវេកតែម្នាក់ឯងបាន ហេតុនេះ ទើបមានមែន ។