បឋមកឋិនសិក្ខាបទ

ទុតិយសមន្តប្បាសាទិកា វិនយវណ្ណនា ធម៌ ៣០ ពួកណា ឈ្មោះនិស្សគ្គិយ ដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ជាអ្នកស្ងប់ ទ្រង់សម្តែងហើយ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើការពណ៌នាបទដែលមិនធ្លាប់ មានមកពីមុននៃធម៌ទាំងនោះ ។ និស្សគ្គិយបចិត្តិយ ចីវរវគ្គទី ១ សិក្ខាបទទី ១ បឋមកថិនសិក្ខាបទ ក្នុងនិទានថា ដោយសម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគសម្មា សម្ពុទ្ធ គង់នៅនាគោតមកចេតិយ ជិតក្រុងវេសាលី សម័យនោះឯង ព្រះមាន ព្រះភាគ ទ្រង់អនុញ្ញាតចីវរ ៣ ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ដូច្នេះជាដើមថា ដែល ឈ្មោះថា ត្រៃចីវរនោះ បានដល់ ចីវរ ៣ ផ្ទាំង គឺអន្តរវាសកៈ ១ ឧត្តរាសង្គៈ ១ សង្ឃាដី ១ គឺព្រះមានព្រះភាគទ្រង់អនុញ្ញាតហើយ ដើម្បីប្រើប្រាស់ ។ ឯ ចីវរ ៣ ផ្ទាំងនេះ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់អនុញ្ញាតក្នុងទីណា ទ្រង់អនុញ្ញាតក្នុង កាលណា និងទ្រង់អនុញ្ញាតព្រោះហេតុអ្វី ពាក្យទាំងអស់មកហើយក្នុងរឿង ពេទ្យជីវកក្នុងចីវរក្ខន្ធកៈនោះឯង ។ ពាក្យថា អញ្ញេនេវ តិចីវរេន គាមំ បវិសន្តិ សេចក្តីថា ពួកឆព្វគ្គិយ ភិក្ខុគ្រងត្រៃចីវរ ចូលស្រុកមួយសម្រាប់ មួយសម្រាប់ទៀត ប្រើគ្រងនៅក្នុង វត្ត និងមួយសម្រាប់ប្រើគ្រងស្រង់ទឹក ប្រើចីវរមួយថ្ងៃ ៩ ផ្ទាំង រាល់ថ្ងៃ ដោយអាការយ៉ាងនេះ ។ ពីរបទថា ឧប្បន្នំ ហោតិ សេចក្តីថា អតិរេកចីវរនេះកើតឡើង ឲ្យឱកាសដល់អនុប្បញ្ញត្តិ ដោយអំណាចការបាន មិនមែនដោយ អំណាចការសម្រេច ។ ពាក្យថា អាយស្មតោ សារីបុត្តស្ស ទាតុកាមោ ហោតិ សេចក្តីថា បានឮថា ព្រះអានន្ទរមែងស្រឡាញ់រាប់អានព្រះសារីបុត្រ ដោយរាប់អានការមាន គុណច្រើនរបស់ព្រះសារីបុត្រថា វៀរព្រះមានព្រះភាគ បុគ្គលដទៃមាន គុណវិសេស មានសភាពបែបនេះ មិនមានឡើយ ។