បទភាជនីយនៃឧទ្ទោសិតសិក្ខាបទ

បទថា វិប្បវសេយ្យ គឺគប្បីជាអ្នកនៅប្រាស ។ អធិប្បាយ បទភាជនីយ៍នៃឧទ្ទោសិតសិក្ខាបទ បទថា គាមោ ឯកូបចារោ ជាដើម ទ្រង់ត្រាស់ទុកដើម្បីឲ្យ កំណត់លក្ខណៈនៃការមិននៅប្រាសចាក ( ត្រៃចីវរ ) ។ បន្ទាប់អំពីពាក្យ ថា គាមោ ឯកូបចារោ ជាដើមនេះទៅ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រង់ពង្រីក បទមាតិកាទាំង ១៥ បទនោះឯង ឲ្យពិស្តារតាមលំដាប់ ទើបត្រាស់ថា គាមោ ឯកូបចារោ នាម ជាដើម ។ ក្នុងបទថា គាមោ ឯកូបចារោ នោះ មានវិនិច្ឆ័យដូច្នេះថា ព្រះរាជវាំងរបស់ព្រះរាជាមួយអង្គ ឬស្រុករបស់មេស្រុកម្នាក់ ឈ្មោះថា ស្រុករបស់ត្រកូលមួយ ។ បទថា បរិក្ខិត្តោ សេចក្តីថា ព័ទ្ធដោយកំពែង ដោយរបង ឬដោយគូទឹកឯណាមួយ ។ លោកសម្តែងភាពដែលស្រុករបស់ត្រកូលមួយ មានឧបចារៈមួយ ដោយពាក្យមានប្រមាណបុណ្ណេះ ។ ពីរបទថា អន្តោគាមេ វត្ថព្វំ សេចក្តីថា ភិក្ខុនឹងទុកចីវរក្នុងស្រុក ដូច្នេះ ហើយ ឲ្យអរុណរះក្នុងទីដែលខ្លួនពេញចិត្ត ក្នុងលង្វែកស្រុក រមែងគួរ ។ ដោយបទថា អបរិក្ខិត្តោ នេះ លោកសម្តែងភាពដែលស្រុកនោះឯង មានឧបចារៈផ្សេងៗគ្នា ។ បទថា តស្មឹ ឃរេ វត្ថព្វំ សេចក្តីថា គប្បីនៅក្នុងផ្ទះដែលខ្លួនទុកចីវរ ក្នុងស្រុកបែបនោះ ។ ច្រើនបទថា ហត្ថបសា វា ន វិជហិតព្វំ សេចក្តីថា ម្យ៉ាងទៀត គប្បីលះផ្ទះនោះអំពីហត្ថបាសដោយជុំវិញ ។ មានពាក្យអធិប្បាយថា មិន គប្បីលះឲ្យឆ្ងាយអំពីប្រទេសប្រមាណ ២ ហត្ថ ១ ចំអាម ។ ឯការនៅខាងក្នុង ២ ហត្ថ ១ ចំអាម រមែងសមគួរ ។ កន្លងប្រមាណនោះទៅ សូម្បីភិក្ខុ ដែលមានឫទ្ធិ ញ៉ាំងអរុណឲ្យតាំងឡើងក្នុងអាកាស ក៏ជានិស្សគ្គិយដូចគ្នា ។