អនិយតកណ្ឌ សិក្ខាបទទី ៦

សិក្ខាបទទី ៦ សម័យនោះ ព្រះសម្ពុទ្ធដ៏មានព្រះភាគ គង់ក្នុងវត្តជេតពនរបស់ អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ជិតក្រុងសាវត្ថី ។ ក៏សម័យនោះឯង ភិក្ខុឈ្មោះឧបនន្ទដ៏ មានអាយុជាសក្យបុត្រ ជាអ្នកឈ្លាសវៃក្នុងការសម្តែងធម៌ ។ គ្រានោះ កូន សេដ្ឋីម្នាក់មាននាម និងគោត្រមិនប្រាកដ ចូលទៅឯកន្លែងដែលឧបនន្ទភិក្ខុដ៏មាន អាយុជាសក្យបុត្រលោកគង់នៅ លុះចូលទៅដល់ហើយក៏ថ្វាយបង្គំព្រះឧបនន្ទ ដ៏មានអាយុជាសក្យបុត្រ ហើយអង្គុយក្នុងទីសមគួរ ។ ឧបនន្ទដ៏មានអាយុជា សក្យបុត្រ បានញ៉ាំងសេដ្ឋីបុត្រនោះ ដែលអង្គុយក្នុងទីសមគួរឲ្យឃើញច្បាស់ ឲ្យកាន់យកល្អ ឲ្យកើតសេចក្តីប្រឹងប្រែងឡើង ឲ្យរីករាយស្រួល ដោយធម្មីកថា ។ គ្រានោះ សេដ្ឋីបុត្រនោះ កាលបើព្រះឧបនន្ទដ៏មានអាយុជាសក្យបុត្រ ឲ្យឃើញច្បាស់លាស់ ឲ្យកាន់យកល្អ ឲ្យក្លាហានឡើងព្រម ឲ្យរីករាយស្រួល ដោយធម្មីកថាហើយ ក៏បានបវារណាពាក្យនេះនឹងឧបនន្ទភិក្ខុដ៏មានអាយុជាសក្យ បុត្រថា បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន លោកម្ចាស់ត្រូវការដោយបច្ច័យណាដែល យើងខ្ញុំអាចប្រគេនដល់លោកម្ចាស់បាន ដូចជាចីវរ បិណ្ឌបាត សេនាសនៈ និងគិលានប្បច្ច័យជាភេសជ្ជបរិក្ខារ លោកម្ចាស់ត្រូវប្រាប់បច្ច័យទាំងនោះមក ចុះ ។ ព្រះឧបនន្ទថា នែអ្នកដ៏មានអាយុ បើអ្នកប្រាថ្នានឹងប្រគេនអាត្មា ចូរអ្នក ប្រគេនសាដក ១ អំពីពួកសាដកដែលអ្នកកំពុងប្រើអស់នេះចុះ ។ សេដ្ឋីបុត្រ និយាយថា ទានប្រោស យើងខ្ញុំជាកូនអ្នកមានត្រកូល និងមានតែសាដក ១ ដើរទៅហាក់ដូចជាមិនសម ( មុខគួរឲ្យអេនោខ្មាស ) ទានប្រោស សូមលោក