កោសិយវគ្គ សិក្ខាបទទី ២

កោសិយសិក្ខាបទ [ ៧៤-៧៥ ] កោសិយសិក្ខាបទ បទថា តេន សមយេន ជាដើម ខ្ញុំ នឹងពោលក្នុងកោសិយសិក្ខាបទនោះ ដែលមានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះថា ច្រើនបទថា សន្ថរិត្វា កតំ ហោតិ សេចក្តីថា សន្ថ័តដែល ក្រាលសរសៃសូត្រត្រួតៗ គ្នា លើផ្ទៃដែលរាបស្មើ ហើយយកបាយម៉ានជាដើម ចាក់ចូលទៅ ហើយស្មាច់ ។ ក្នុងបទថា ឯកេនបិ កោសិយំសុនា មិស្សិត្វា នេះ អ្នកសិក្សា គប្បី ជ្រាបវិនិច្ឆ័យថា សន័្ថតដែលលាយ ( សូត្រ ) ដោយអំណាចនៃការពេញចិត្ត របស់ខ្លួន ចូរលើកទុក សូម្បីខ្យល់បក់យកសរសៃសូត្រមួយសរសៃ ទៅ ធ្លាក់ចុះក្នុងទីស្មាច់សន័្ថតនោះ យ៉ាងនេះ ក៏ឈ្មោះថា សន្ថ័តលាយ ( ដោយ សូត្រ ) ដូចគ្នា ពាក្យដ៏សេសគ្រប់ៗ អន្លើ មានអត្ថរាក់ទាំងអស់ ។ សិក្ខាបទនេះ មានសមុដ្ឋាន ១១ ជាកិរិយា ជានោសញ្ញាវិមោក្ខ ជា អចិត្តកៈ ជាបណ្ណត្តិវជ្ជៈ ជាកាយកម្ម ជាវចីកម្ម មានចិត្ត ៣ មានវេទនា ៣ ដូច្នេះឯង ។ សិក្ខាបទី ២ សម័យនោះ ព្រះពុទ្ធដ៏មានព្រះភាគ គង់ក្នុងកូដាគារសាលា ក្នុងមហាវន ទៀបក្រុងវេសាលី ។ ក៏ក្នុងសម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុឲ្យគេ ធ្វើសន្ថ័តដោយរោមចៀមខ្មៅសុទ្ធ ។ មនុស្សទាំងឡាយដើរទៅកាន់ចារិកវិហារ ឃើញហើយពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកសមណៈទាំងនេះ ជា កូនចៅព្រះពុទ្ធជាសក្យបុត្រ មិនសមបើ នឹងឲ្យគេធ្វើសន្ថ័តដោយរោមចៀម ខ្មៅសុទ្ធ ដូចជាពួកគ្រហស្ថ ជាអ្នកបរិភោគកាមសោះ ។ ភិក្ខុទាំងឡាយបានឮ ពាក្យពួកមនុស្សពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ហើយ ។ ពួកភិក្ខុណា មានប្រាថ្នាតិច ។ បេ ។ ភិក្ខុអម្បាលនោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ មិនសមបើនឹងឲ្យគេធ្វើសន្ថ័តដោយរោមចៀមខ្មៅសុទ្ធសោះ ។ ភិក្ខុអម្បាលនោះ ក្រាបទូលដំណើរនុ៎ះដល់ព