សិក្ខាបទវិភង្គនៃកយវិក្កយសិក្ខាបទ

មានអធិប្បាយថា ធម្មតាថា សូម្បីគ្រហស្ថ ក៏គង់សងឲ្យ ដល់គ្រហស្ថ ។ អធិប្បាយ សិក្ខាបទវិភង្គនៃកយវិក្កយសិក្ខាបទ បទថា នានប្បការកំ គឺមានបែបមិនមែនតិច ដោយអំណាច នៃកប្បិយភណ្ឌ មានចីវរជាដើម ព្រោះហេតុនោះឯង ក្នុងបទភាជនៈនៃបទថា នានប្បការកំ នោះ ទើបទ្រង់សម្តែងចំពោះកប្បិយភណ្ឌ ផ្តើមអំពីចីវរ មាន អំបោះជាយសំពត់ជាទីបំផុត ។ ពិតហើយ ការផ្លាស់ប្តូរដោយអកប្បិយភណ្ឌ រមែងមិនដល់ការសង្គ្រោះចូលក្នុងការទិញដូរ ។ បទថា កយវិក្កយំ បានដល់ ការទិញ និងការដូរ ។ ភិក្ខុកាលកាន់ យកកប្បិយភណ្ឌរបស់អ្នកដទៃ ដោយន័យជាដើមថា អ្នកចូរឲ្យវត្ថុនេះដោយ វត្ថុនេះ ឈ្មោះថា រមែងដល់នូវការទិញ សូម្បីឲ្យកប្បិយភណ្ឌរបស់ខ្លួន ឈ្មោះថា រមែងដល់នូវការដូរ ។ បទថា អជ្ឈាចរតិ គឺរមែងប្រព្រឹត្តមិនសមគួរ អធិប្បាយថា រមែង ពោលវាចាហួសប្រមាណ ។ បទថា យតោ កយិតញ្ច ហោតិ វិក្កីតញ្ច សេចក្តីថា ក្នុងវេលាធ្វើ ភណ្ឌៈរបស់អ្នកដទៃឲ្យនៅក្នុងដៃរបស់ខ្លួន ឈ្មោះថា ទិញ ហើយក្នុងវេលា ធ្វើភណ្ឌៈរបស់ខ្លួនឲ្យនៅក្នុងដៃរបស់អ្នកដទៃ ឈ្មោះថា លក់ ។ តែដោយ បទនេះ ក្នុងបាលីលោកសម្តែងភណ្ឌៈរបស់ខ្លួនមុន ដោយអនុរូបដល់ពាក្យថា ឥមំ ជាដើម ។ បទថា និស្សជ្ជិតព្វំ សេចក្តីថា គប្បីលះបង់កប្បិយភណ្ឌដែលទទួលយក អំពីដៃរបស់អ្នកដទៃ ដោយអំណាចនៃការទិញលក់យ៉ាងនេះ ។ ការទិញ ដូរយ៉ាងនេះ ជាមួយពួកគ្រហស្ថ និងអ្នកបួសដ៏សេស វៀរសហធម្មិកទាំង ៥ ដោយហោចជាមួយមាតាបិតា ក៏មិនគួរ ។