ឩនបញ្ចពន្ឋនសិក្ខាបទ

បត្តវគ្គ សិក្ខាបទទី ២ ឩនបញ្ចពន្ធនសិក្ខាបទ ឩនបញ្ចពន្ធនសិក្ខាបទ បទថា តេន សមយេន ជាដើម ខ្ញុំនឹងពោលក្នុងឩនបញ្ចពន្ធនសិក្ខាបទនោះ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា ន យាបេតិ សេចក្តីថា ស្មូនឆ្នាំងនោះ ត្រូវឆព្វគ្គិយភិក្ខុទាំងនោះបៀតបៀន យ៉ាងនោះ បើមិនទាន់បានជាព្រះអរិយសាវ័កហើយ គង់នឹងដល់នូវការអាក់អន់ ចិត្តដទៃទៅក៏បាន ។ តែព្រោះលោកជាសោតាបន្នបុគ្គល ខ្លួនឯងតែម្យ៉ាង បុណ្ណោះ មិនល្មមនឹងចិញ្ចឹមជីវិត ។ ព្រោះហេតុនោះ ទើបព្រះសង្គីតិកាចារ្យ ពោលថា សូម្បីខ្លួនឯងក៏មិនល្មមនឹងរស់នៅបាន បុត្រ និងភរិយាក៏ដល់នូវ សេចក្តីលំបាក ។ ក្នុងបទថា ឩនបញ្ចពន្ធនេន នេះ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ ថា បាត្រដែលឈ្មោះថា មានចំណងតិចជាង ៥ អន្លើ ព្រោះមានស្នាមប្រេះ ក្រោម ៥ កន្លែង ។ អធិប្បាយថា បាត្រនោះ មានស្នាមប្រេះមិនគ្រប់ ៥ អន្លើ ។ មានបាត្រមានស្នាមមិនគ្រប់ ៥ នោះ ។ ( បទនេះជា ) តតិយាវិភត្តិ ចុះក្នុងលក្ខណៈនៃឥត្ថម្ភូត ក្នុងវាក្យោបញ្ញាសនោះ សូម្បីបាត្រមិនទាន់ មានស្នាមប្រេះ និងមានស្នាមប្រេះមិនគ្រប់ ៥ អន្លើ ព្រោះមិនទាន់មានដោយ ប្រការទាំងពួង ដូច្នោះ ទើបក្នុងបទភាជនៈ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ពាក្យថា អពន្ធនោ វា ជាដើម និងព្រោះត្រាស់ពាក្យថា មានចំណងក្រោម ៥ អន្លើ ដូច្នេះ ភិក្ខុណាមានបាត្រមានចំណងគ្រប់ ៥ អន្លើ បាត្រនោះ របស់ភិក្ខុនោះ មិនឈ្មោះថា បាត្រ ព្រោះដូច្នោះ ទើបគួរសូមបាត្រថ្មីបាន ។ ព្រោះដែល ឈ្មោះថា ចំណងនេះ កាលនឹងមានឱកាសនៃចំណង ទើបមានកាលនឹងមិន មានឱកាសចំណង ក៏មិនមាន ដូច្នោះ ដើម្បីទ្រង់សម្តែងលក្ខណៈនៃផលនោះ ទើបត្រាស់បទថា អពន្ធនោកាសោ នាម ជាដើម ។