បត្តវគ្គ សិក្ខាបទទី ៨

ច្រើនបទថា តត្រ ចៀស ភិក្ខុ សេចក្តីថា ក្នុងស្រុក ឬនិគមដែល ពួកជាងតម្បាញទាំងនោះនៅ ។ ពីរបទថា វិកប្បំ អាបជ្ជេយ្យ សេចក្តីថា ដល់នូវការកំណត់យក ពិសេស គឺចាត់ចែងយ៉ាងក្រៃលែង ។ តែក្នុងបាលី ដើម្បីទ្រង់សម្តែងអាការ ដែលជាហេតុឲ្យភិក្ខុដល់នូវការកំណត់យក ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា ឥទំ ខោ អាវុសោ ជាដើម ។ ពីរបទថា ធម្មំបិ ភណតិ បានដល់ ពោលធម្មកថា ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សម្តែងអាការ គឺការបន្ថែមអំបោះបុណ្ណោះ ដោយពាក្យថា បុគ្គល នោះធ្វើឲ្យវែងក្តី ឲ្យធំទូលាយក្តី ឲ្យណែនក្តី តាមពាក្យរបស់ភិក្ខុនោះ ។ ពីរបទថា បុព្វេ អប្បវារិតោ បានដល់ ជាបុគ្គលដែលម្ចាស់របស់ចីវរ ទាំងឡាយ មិនបានបវារណា ។ ពាក្យដ៏សេស មានអត្ថរាក់ទាំងអស់ហើយ ។ សិក្ខាបទនេះ មានសមុដ្ឋាន ៦ ជាកិរិយា ជានោសញ្ញាវិមោក្ខ ជា អចិត្តកៈ ជាបណ្ណត្តិវជ្ជៈ ជាកាយកម្ម ជាវចីកម្ម មានចិត្ត ៣ មានវេទនា ៣ ដូច្នេះឯង ។ សម័យនោះ ព្រះសម្ពុទ្ធដ៏មានព្រះភាគ កាលគង់នៅក្នុងវត្ត ជេតពនរបស់អនាថបិណ្ឌិកមហាសេដ្ឋី ទៀបក្រុងសាវត្ថី ។ គ្រានោះឯង មហាមាត្យម្នាក់ កាលចេញទៅកាន់ទីនិរាសដ្ឋាន ជាទីព្រាត់ប្រាស បានប្រើ បម្រើទៅក្នុងសម្នាក់ភិក្ខុទាំងឡាយ ដោយពាក្យថា លោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ចូរនិមន្តមក ខ្ញុំនឹងថ្វាយសំពត់ចំណាំវស្សា ។ ឯពួកភិក្ខុសង្ស័យថា ព្រះដ៏មាន ព្រះភាគជាម្ចាស់ ទ្រង់អនុញ្ញាតសំពត់ចំណាំវស្សាដល់ពួកភិក្ខុ ដែលចាំវស្សា ហើយ ទើបមិននាំគ្នាមក ( ព្រោះវេលានៅមិនទាន់ចេញវស្សា ) ។ លំដាប់នោះ មហាអមាត្យនោះក៏ពោលទោសតិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា អញបានប្រើបម្រើ ទៅហើយ មិនសមបើលោកម្ចាស់ទាំងឡាយមិននិមន្តមក ខ្លួនអញចេញទៅក្នុង កងទ័ព ការរស់នៅ ឬស្លាប់ទៅ មិនងា