បត្តវគ្គ សិក្ខាបទទី ៨

បទថា អប្បិតំ ប្រែថា ឲ្យណែន ។ បទថា សុវីតំ បានដល់ ឲ្យជារបស់ដែលត្បាញល្អ គឺឲ្យជារបស់ដែល ត្បាញស្មើក្នុងទីគ្រប់អន្លើ ។ បទថា សុប្បវាយិតំ បានដល់ សន្ធឹងឲ្យល្អ គឺសន្ធឹងឲ្យតឹងស្មើក្នុងទី គ្រប់អន្លើ ។ បទថា សុវិលេខិតំ ប្រែថា ឲ្យជារបស់ត្រដោះល្អ ដោយគ្រឿងត្រដោះ ។ បទថា សុវិតច្ឆិតំ ប្រែថា ឲ្យជារបស់សិតល្អដោយស្និត ( ដោយ ច្រាស ) អធិប្បាយថា ឲ្យជារបស់ជម្រះរេបោរយ ។ បទថា បដិពទ្ធំ ប្រែថា ការខ្វះខាត ។ បទថា តន្តេ សេចក្តីថា នាំចូលទៅក្នុងតម្បាញដែលសន្ធឹងទៅតាម បណ្តោយនោះឯង ។ ច្រើនបទថា តត្រ ចៀស ភិក្ខុ សេចក្តីថា ក្នុងស្រុក ឬនិគមដែល ពួកជាងតម្បាញទាំងនោះនៅ ។ ពីរបទថា វិកប្បំ អាបជ្ជេយ្យ សេចក្តីថា ដល់នូវការកំណត់យក ពិសេស គឺចាត់ចែងយ៉ាងក្រៃលែង ។ តែក្នុងបាលី ដើម្បីទ្រង់សម្តែងអាការ ដែលជាហេតុឲ្យភិក្ខុដល់នូវការកំណត់យក ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា ឥទំ ខោ អាវុសោ ជាដើម ។ ពីរបទថា ធម្មំបិ ភណតិ បានដល់ ពោលធម្មកថា ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សម្តែងអាការ គឺការបន្ថែមអំបោះបុណ្ណោះ ដោយពាក្យថា បុគ្គល នោះធ្វើឲ្យវែងក្តី ឲ្យធំទូលាយក្តី ឲ្យណែនក្តី តាមពាក្យរបស់ភិក្ខុនោះ ។ ពីរបទថា បុព្វេ អប្បវារិតោ បានដល់ ជាបុគ្គលដែលម្ចាស់របស់ចីវរ ទាំងឡាយ មិនបានបវារណា ។ ពាក្យដ៏សេស មានអត្ថរាក់ទាំងអស់ហើយ ។ សិក្ខាបទនេះ មានសមុដ្ឋាន ៦ ជាកិរិយា ជានោសញ្ញាវិមោក្ខ ជា អចិត្តកៈ ជាបណ្ណត្តិវជ្ជៈ ជាកាយកម្ម ជាវចីកម្ម មានចិត្ត ៣ មានវេទនា ៣ ដូច្នេះឯង ។