បេសុញ្ញវាទសិក្ខាបទ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសិក្ខាបទទី ៣ ដូចតទៅនេះ បទថា ភណ្ឌនជាតានំ បានដល់ អ្នកកើតជម្លោះទាស់ទែង គ្នាហើយ ។ ចំណែកខាងដើមនៃការវិវាទគ្នា ឈ្មោះថា ភណ្ឌន ( ជម្លោះ ) គឺការប្រឹក្សាគ្នាក្នុងបក្ខពួករបស់ខ្លួន មានពាក្យថា កាលអ្នកដទៃពោលយ៉ាង នេះថា កម្មយ៉ាងនេះ ដែលបុគ្គលនេះ និងបុគ្គលនេះធ្វើហើយ ពួកយើងនឹង ពោលយ៉ាងនេះជាដើម ( ឈ្មោះថា ភណ្ឌន ការទាស់ទែង ) ។ ការកន្លង ល្មើសផ្លូវកាយ និងវាចាឲ្យត្រូវអាបត្តិ ឈ្មោះថា កលហ ( ការឈ្លោះ ) ។ ការពោលប្រកែកគ្នា ឈ្មោះថា វិវាទ ។ ពួកភិក្ខុដែលដល់នូវការវិវាទគ្នានោះ ឈ្មោះថា វិវាទាបន្ន ។ បទថា បេសុញ្ញំ បានដល់ នូវវាចាសកសេតោ ។ មានពាក្យអធិប្បាយ ថា នូវវាចាធ្វើឲ្យសាបសូន្យភាពជាទីស្រឡាញ់ដល់គ្នានឹងគ្នា ។ បទថា ភិក្ខុបេសុញ្ញេ បានដល់ ព្រោះសកសេតោភិក្ខុទាំងឡាយ អធិប្បាយថា ព្រោះពាក្យសកសេតោ ដែលភិក្ខុស្តាប់អំពីភិក្ខុហើយ នាំចូលទៅ ប្រាប់ដល់ភិក្ខុ ។ អធិប្បាយ សិក្ខាបទវិភង្គនៃបេសុញ្ញវាទសិក្ខាបទ ពីរបទថា ទ្វីហិ អាការេហិ បានដល់ ដោយហេតុ ២ យ៉ាង ។ បទថា បិយកម្យស្ស វា គឺរបស់អ្នកប្រាថ្នាឲ្យខ្លួនជាទីស្រឡាញ់របស់ អ្នកដទៃថា អញនឹងជាទីស្រឡាញ់របស់បុគ្គលនេះ យ៉ាងនេះក្តី ។ បទថា ភេទាធិប្បាយស្ស វា គឺរបស់បុគ្គលប្រាថ្នានូវការបែកបាក់នៃ បុគ្គលមួយ និងបុគ្គលណាមួយថា បុគ្គលនេះ ចូរបែកចេញអំពីបុគ្គលនេះ ដោយអាការយ៉ាងនេះក្តី ។ បទទាំងពួង មានបទថា ជាតិតោបិ ជាដើម មានន័យដូចពោល ហើយក្នុងសិក្ខាបទមុននោះឯង ។ សូម្បីក្នុងសិក្ខាបទនេះ ជនទាំងអស់ ទោះ ភិក្ខុនីជាដើមក្តី ក៏ឈ្មោះថា អនុបសម្បន្នដែរ ។