មុសាវាទវគ្គ សិក្ខាបទទី ៩

សិក្ខាបទទី ៩ សម័យនោះ ព្រះភគវន្តសម្ពុទ្ធ កាលគង់នៅវត្តជេតពន របស់ អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ទៀបក្រុងសាវត្ថី ។ គ្រានោះឯង ឧបនន្ទសក្យបុត្រដ៏មាន អាយុ បានឈ្លោះនឹងពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ( គឺភិក្ខុមានពួក ៦ ) ។ ឧបនន្ទនោះ ត្រូវអាបត្តិសព្ចោតនិកៈ ( សង្ឃាទិសេស ) គឺធ្វើទឹកសុក្កឲ្យឃ្លាតចេញ ហើយ បានសូមបរិវាសអំពីជំនុំសង្ឃដើម្បីអាបត្តិនោះ ។ ជំនុំសង្ឃក៏បានឲ្យបរិវាស ដល់ឧបនន្ទនោះ ដើម្បីអាបត្តិនោះ ។ វេលានោះឯង ក្រុងសាវត្ថីមានជន មួយពួក ( គេបានចាត់ចែង ) ភត្តថ្វាយសង្ឃ ។ ឯឧបនន្ទនោះ កំពុងនៅក្នុង បរិវាស បានអង្គុយចុងអាសនៈក្នុងរោងភត្ត ។ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុក៏បាននិយាយប្រាប់ ឧបាសកទាំងនោះថា អាវុសោ ឧបនន្ទសក្យបុត្រដ៏មានអាយុនេះ ជាទី សរសើរ ជាជីតុនរបស់អ្នកទាំងឡាយ តែងឆាន់ភោជនដែលគេឲ្យ ដោយសទ្ធា ដោយដៃណា យកដៃនោះឯងព្យាយាម ធ្វើឲ្យអសុចិហូរចេញ ឧបនន្ទនោះ ត្រូវអាបត្តិសព្ចោតនិកៈ ព្រោះធ្វើទឹកសុក្កឲ្យឃ្លាតចេញ ហើយបានសូមបរិវាស អំពីជំនុំសង្ឃ ដើម្បីអាបត្តិនោះ ជំនុំសង្ឃក៏បានឲ្យបរិវាស ដល់ឧបនន្ទនោះ ដើម្បីអាបត្តិនោះ ឧបនន្ទនោះ ឥឡូវកំពុងនៅបរិវាស ហើយអង្គុយនៅក្នុងទីបំផុត អាសនៈ ។ ពួកភិក្ខុណាមានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច ។ បេ ។ ពួកភិក្ខុនោះក៏ ពោលទោសតិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុមិនសមបើនឹងហានប្រាប់ ទុដ្ឋុល្លាបត្តិរបស់ភិក្ខុផងគ្នា ដល់អនុសម្បន្នបុគ្គលសោះ ។ គ្រានោះ ភិក្ខុ ទាំងនោះក្រាបទូលសេចក្តីនុ៎ះចំពោះព្រះដ៏មានព្រះភាគ ។