សិក្ខាបទវិភង្គនៃបឋវីខណនសិក្ខាបទ

ឯបឋវីដែលមិនបានដុតនោះ មិនមានផ្សេងដទៃ គប្បីជ្រាបថាជាបឋវីប្រភេទ ណានីមួយ មានដីល្បាប់សុទ្ធជាដើម ។ ពីរបទថា យេភុយ្យេន សក្ខរា បានដល់ មានដុំក្រួសច្រើនជាង បាន ឮថា ក្នុងហត្ថិកុច្ឆិប្រទេស ពួកភិក្ខុឲ្យជីកដីមកពេញមួយបង្គី ហើយលាងក្នុង ប្រឡាយ ដឹងថា ជាបឋវី មានក្រួសដោយច្រើន ទើបជីកស្រះបោក្ខរណី ដោយខ្លួនឯង ។ ពីរបទថា អប្បបំសុ អប្បមត្តិកា ដែលមាននៅត្រង់កណ្តាល បន្ថែម ចូលពួក ៥ មានថ្មដោយច្រើននោះឯង ។ ពិតហើយ ពាក្យនេះ ជាពាក្យ សម្តែងប្រភេទនៃបឋវីទាំងពីរនោះឯង ។ ក្នុងបទថា សយំ ខណតិ អាបត្តិ បចិត្តិយស្ស នេះ អ្នកសិក្សា គប្បីជ្រាបថា ត្រូវអាបត្តិបាចិត្តិយគ្រប់ៗ គ្រាដែលជីក ។ បទថា សកឹ អាណត្តោ ពហុកំបិ ខណតិ សេចក្តីថា បើអ្នកទទួល ប្រើជីកអស់ ១ ថ្ងៃ ក៏ត្រូវអាបត្តិបាចិត្តិយ ១ បុណ្ណោះដល់អ្នកប្រើ ។ បើ អ្នកទទួលប្រើជាមនុស្សខ្ជិលច្រអូស អ្នកប្រើចាំបាច់ប្រើរឿយៗ ត្រូវអាបត្តិ បាចិត្តិយដល់ភិក្ខុដែលប្រើគ្រប់ៗ វាចា បាលីវណ្ណនាមានប្រមាណបុណ្ណេះ ។ បលីមុត្តក ពោលអំពីការជីកដី ឯវិនិច្ឆ័យក្រៅព្រះបាលី មានដូចតទៅនេះថា ភិក្ខុពោលថា អ្នកចូរជីក ស្រះបោក្ខរណី ដូច្នេះ គួរ ព្រោះថា ស្រះដែលជីកហើយបុណ្ណោះ ទើបឈ្មោះ ថា ជាស្រះបោក្ខរណី ដូច្នោះ វោហារនេះ ជាកប្បិយវោហារ ។ ក្នុងពាក្យ ជាដើមថា ចូរជីកបឹងអណ្តូង រណ្តៅ ដូច្នេះ ក៏មានន័យយ៉ាងនេះដូចគ្នា ។ តែ បើពោលថា ចូរជីកឱកាសនេះ ចូរជីកស្រះបោក្ខរណីក្នុងឱកាសនេះ ដូច្នេះ មិនគួរ បើពោលមិនកំណត់ពិតប្រាកដថា ចូរជីកមើម ចូរជីកឫស ដូច្នេះ គួរ បើពោលថា ចូរជីកវល្លនេះ ចូរជីកមើមក្តី ឫសក្តីក្នុងឱកាសនេះ ដូច្នេះ មិន គួរ កាលស្តាស្រះបោក្ខរណី អាចនឹងយកឆ្នាំ