ឧជ្ឈាបនកសិក្ខាបទ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសិក្ខាបទទី ៣ ដូចតទៅនេះ ច្រើនបទថា ទព្វំ មល្លបុត្តំ ភិក្ខូ ឧជ្ឈាបេន្តិ សេចក្តីថា ពួកមេត្តិយ និងភុម្មជកភិក្ខុ កាលពោលពាក្យជាដើមថា ឆន្ទាយ ទព្វោ មល្លបុត្តោ ( ទព្វមល្លបុត្ររៀបចំសេនាសនៈដោយឆន្ទាគតិ ) ដូច្នេះ ឈ្មោះថា ញ៉ាំងភិក្ខុទាំងឡាយនោះឲ្យមើលងាយ គឺឲ្យសម្លឹងមើលព្រះទព្វៈនោះ ដោយ សេចក្តីប្រមាថ ម្យ៉ាងទៀត សេចក្តីថា រមែងឲ្យគិតទៅក្នុងផ្លូវអាក្រក់ ឯក្នុង បទថា ឧជ្ឈាយន្តិ នេះ គប្បីជ្រាបលក្ខណៈ ( នៃសព្ទ ) តាមគន្លងនៃគម្ពីរ សព្ទស្រាស្ត ។ បាឋៈថា ឱជ្ឈាបេន្តិ ដូច្នេះក៏មាន ។ សេចក្តីក៏យ៉ាងនេះដូចគ្នា ។ បទថា ឆន្ទាយ បានដល់ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ពេញចិត្ត គឺដោយ ធ្លាក់ចូលជាបក្ខពួក អធិប្បាយថា រមែងរៀបចំសេនាសនៈដែលប្រណីត ដើម្បីពួកភិក្ខុដែលជាសម្លាញ់ធ្លាប់រាប់អានគ្នារបស់ខ្លួន ដោយការស្រឡាញ់ ពេញចិត្តនោះ ។ បទថា ខីយន្តិ គឺពួកមេត្តិយ និងភុម្មជកភិក្ខុ កាលពោលពាក្យថា ឆន្ទាយ ទព្វោ មល្លបុត្តោ ជាដើម ឈ្មោះថា រមែងប្រកាស ។ ក្នុងបទថា ឧជ្ឈាបនកេ ខីយនកេ បចិត្តិយំ នេះ មាន វិនិច្ឆ័យថា ពួកមេត្តិយ និងភុម្មជកភិក្ខុ រមែងឲ្យលើកទោសពាក្យណា ពាក្យ នោះ ឈ្មោះថា ឧជ្ឈាបនក ហើយពោលតិះដៀលដោយពាក្យណា ពាក្យ នោះឈ្មោះថា ខីយនក ព្រោះភាពជាអ្នកពោលទោស និងព្រោះភាពជាអ្នក ពោលតិះដៀលនោះ ។ ដោយបទថា បចិត្តិយំ ព្រះមានព្រះភាគ ដាក់អាបត្តិ ២ ក្នុងវត្ថុ ២ ។