បឋមសេនាសនសិក្ខាបទ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសិក្ខាបទទី ៤ ដូចតទៅនេះ ពីរបទថា ហេមន្តិកេ កាលេ បានដល់ ក្នុងហេមន្តរដូវ គឺក្នុងរដូវសន្សើមធ្លាក់ ។ ពីរបទថា កាយំ ឱតាបេន្តា បានដល់ អង្គុយលើគ្រែ និងតាំងជាដើម ហើយផ្អែកកាយ អាំងកម្តៅថ្ងៃដែលមានពន្លឺតិច ។ ពីរបទថា កាលេ អារោចិតេ បានដល់ កាលគេប្រាប់ភត្តកាលឯណាមួយ មានបបរ និងភត្តជាដើម ។ ពីរបទថា ឱវដ្ឋំ ហោតិ បានដល់ ត្រូវទឹកសន្សើមធ្លាក់ជោកជាំ ។ បទថា អវស្សិកសង្កេតេ សេចក្តីថា អស់កាល ៨ ខែ គឺ ៤ ខែក្នុងហេមន្តរដូវ ៤ ខែក្នុងគិម្ហរដូវ ដែលមិនបានបញ្ញត្តយ៉ាងនេះថា ខែ ទាំងឡាយនៃរដូវភ្លៀង ។ បទថា មណ្ឌបេ វា បានដល់ ក្នុងមណ្ឌបធ្វើដោយមែកឈើក្តី ក្នុង មណ្ឌបធ្វើដោយបន្ទះក្តារក្តី ។ បទថា រុក្ខមូលេ វា បានដល់ ខាងក្រោមនៃដើមឈើណាមួយក្តី ។ ច្រើនបទថា យត្ថ កាកា វា កុលលា វា ន ឩទហន្តិ សេចក្តីថា ក្អែក និងខ្លែងទាំងនេះក្តី បក្សីពួកដទៃក្តី ធ្វើសម្បុកដោយការនៅជាប្រចាំក្នុង ដើមឈើណា នឹងមិនបន្ទោបង់លាមកដាក់សេនាសនៈនោះ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យទុកត្រង់គល់ឈើដូច្នោះ ព្រោះហេតុនេះ បក្សីទាំងឡាយស្វែងរកចំណី សម្រាកត្រង់ដើមឈើណា ហើយហើរទៅ បើទុកត្រង់គល់នៃដើមនោះ ក៏គួរ ។ តែបក្សីទាំងឡាយធ្វើសម្បុកនៅដោយការនៅជាប្រចាំត្រង់ដើមឈើណា មិន គប្បីទុកដាក់ត្រង់គល់ឈើនោះឡើយ ។ ព្រោះព្រះបាលីថា អដ្ឋ មាសេ ដូច្នេះ ក្នុងជនបទទាំងឡាយណា ភ្លៀង មិនធ្លាក់ក្នុងរដូវភ្លៀង សូម្បីក្នុងជនបទទាំងឡាយនោះ ទោះទុកអស់ ៤ ខែ ក៏មិនគួរដូចគ្នា ។ ព្រោះព្រះបាលីថា អវស្សិកសង្កេតេ ដូច្នេះ ក្នុងជនបទទាំងឡាយណា ភ្លៀងធ្លាក់ក្នុងហេមន្តរដូវ ក្នុងជនបទទាំងនោះ បើទុកក្នុងទីវាល សូម្បីក្នុង ហេមន្តរដូវ ក៏មិនគួរ