បទភោជនីយនៃអនុប្បខជ្ជសិក្ខាបទ

អធិប្បាយ បទភាជនីយនៃអនុប្បខជ្ជសិក្ខាបទ ក្នុងបទថា ឧបចារំ នេះ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យដូច្នេះថា ១ ហត្ថ ១ ចំអាមដោយជុំវិញក្នុងវិហារធំ ឈ្មោះថា ឧបចារៈនៃគ្រែ និងតាំង ។ ក្នុង វិហារតូច ១ ហត្ថ ១ ចំអាមអំពីទីដែលអាចរៀបចំគ្រែតាំងបាន ( ឈ្មោះថា ឧបចារៈនៃគ្រែតាំង ) ។ ផ្លូវ ១ ហត្ថ ១ ចំអាម ចាប់ពីទីដាក់ដុំថ្មសម្រាប់ លាងជើង ដែលដាក់ត្រង់ទ្វារ និងទីបន្ទោបង់បស្សាវៈ សម្រាប់ភិក្ខុដែល លាងជើងចូលទៅ និងភិក្ខុដែលចេញទៅដើម្បីបន្ទោបង់បស្សាវៈ រហូតដល់ គ្រែ និងតាំង ឈ្មោះថា ឧបចារៈ ។ ភិក្ខុណាប្រាថ្នានឹងសម្រេចការដេក ជ្រៀតបេតោ ក្រាលឯងក្តី ឲ្យអ្នកដទៃក្រាលក្តី នូវទីដេកក្នុងឧបចារៈនៃភិក្ខុ ដែលឈរនៅត្រង់ឧបចារៈនៃគ្រែក្តី តាំងនោះក្តី ដែលចូល ឬចេញក្តី ភិក្ខុ នោះត្រូវ អាបត្តិទុក្កដ ។ ក្នុងបទថា អភិនិសីទតិ វា អភិនិបជ្ជតិ វា នេះ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យ ដូច្នេះថា ត្រូវអាបត្តិបាចិត្តិយ ដោយគ្រាន់តែអង្គុយសង្កត់ខ្លះ ព្រោះហេតុត្រឹមតែ ដេកលើខ្លះ បើភិក្ខុធ្វើការអង្គុយ និងការដេកទាំងពីរយ៉ាង ត្រូវអាបត្តិ បាចិត្តិយ ២ ។ កាលក្រោក ហើយអង្គុយ ឬក្រោក ហើយដេក ត្រូវ អាបត្តិបាចិត្តិយគ្រប់ៗ ប្រយោគ ។ បណ្ឌិតគប្បីជ្រាបប្រភេទនៃទុក្កដ សូម្បីក្នុងទុក្កដវារៈ មានបទថា វិហារស្ស ឧបចារេ ដូច្នេះជាដើម ក្នុងបទថា ឧបចារំ ឋបេត្វា សេយ្យំ សន្ថរតិ វា សន្ថរាបេតិ វា នេះ និងពាក្យដទៃក្រៅអំពីនេះ ដូចជា ប្រភេទ នៃអាបត្តិបាចិត្តិយ ដែលត្រាស់ទុកក្នុងការធ្វើកិច្ចទាំង ២ គឺអង្គុយសង្កត់ និង ដេកសង្កត់ ក្នុងបទថា អភិនិសីទតិ វា អភិនិបជ្ជតិ វា នេះ និងក្នុងប្រភេទ នៃប្រយោគដូច្នោះ ។