បទភោជនីយនៃឱវាទសិក្ខាបទ

ពីរបទថា បរិវេណំ សម្មជ្ជិត្វា សេចក្តីថា បើបរិវេណមិន ស្អាត ឬសូម្បីស្អាតហើយក្នុងវេលាព្រឹក ត្រឡប់ជាស្មោកគ្រោកព្រោះស្មៅ និងស្លឹកឈើជាដើម និងកើតមានការរាត់រាយខ្ចាត់ខ្ចាយដោយខ្សាច់ ព្រោះត្រូវ ជាន់ដោយជើង ភិក្ខុដែលបានទទួលសម្មតិគប្បីបោសច្រាស ។ ពិតហើយ ភិក្ខុនីទាំងឡាយនោះ ឃើញបរិវេណនោះមិនស្អាត គប្បីហាក់ដូចជាបុគ្គលមិន ចង់ស្តាប់ ដោយសម្គាល់ថា លោកម្ចាស់មិនដឹកនាំសូម្បីពួកភិក្ខុកំលោះដែល ជានិស្សិតកៈរបស់ខ្លួនក្នុងវត្តបដិបត្តិ ល្អតែសម្តែងធម៌តែម្យ៉ាង ។ ព្រោះហេតុ នោះ ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ពាក្យថា បរិវេណំ សម្មជ្ជិត្វា ។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយដើរមកពីក្នុងស្រុក រមែងស្រេកទឹក និងអស់កម្លាំង ភិក្ខុនីទាំងនោះ ទើបសង្ឃឹមចំពោះនូវទឹកផឹក និងការធ្វើឲ្យដៃជើង និងមុខ ត្រជាក់ ។ កាលបើទឹកមិនមាន ភិក្ខុនីទាំងនោះកើតការមិនគោរពដោយន័យ មុននោះឯង ហើយជាអ្នកមិនបំណងនឹងស្តាប់ធម៌ក៏បាន ។ ព្រោះហេតុនោះ ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ពាក្យថា បនីយំ បរិភោជនីយំ ឧបដ្ឋបេត្វា ។ បទថា អាសនំ សេចក្តីថា ភិក្ខុដែលបានទទួលសម្មតិនោះ ទើបរៀបចំ ទីអង្គុយ មានតាំងតូច បន្ទះក្តារ កន្ទេលទន់ និងកន្ទេលផែងជាដើម ដោយហោច សូម្បីស្លឹកឈើដែលល្មមនឹងកាច់បាន ដោយគិតយ៉ាងនេះថា ទីនេះនឹង ជាទីអង្គុយរបស់ភិក្ខុនីទាំងនោះ ហើយគប្បីប្រាថ្នាបុរស អ្នកដឹងក្តីជាសម្លាញ់ ដើម្បីដោះអាបត្តិ ព្រោះការសម្តែងធម៌ ព្រោះហេតុនោះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ត្រាស់ថា ទុតិយំ គហេត្វា ដូច្នេះ ។