សំវិធានសិក្ខាបទ

ព្រោះហេតុ នោះ ទើបអាចារ្យទាំងឡាយមិនកាត់អាបត្តិទុក្កដ ព្រោះការបបួលជាបច្ច័យ ក្នុងសម្នាក់នៃភិក្ខុនីជាដើមនេះ ត្រូវអាបត្តិបាចិត្តិយតាមវត្ថុនោះឯង ដល់ភិក្ខុ ដែលដើរទៅ ។ បើភិក្ខុ និងភិក្ខុនីបបួលគ្នាខាងក្នុងស្រុក ត្រង់ផ្លូវជិតទ្វារសម្នាក់របស់ ភិក្ខុនីក្តី ក្នុងទីដទៃ មានផ្លូវបែកជា ៤ ផ្លូវបែកជា ៣ និងរោងដំរីជាដើមក្តី ភិក្ខុត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ។ កាលបបួលគ្នាយ៉ាងនេះហើយ ទើបចេញអំពីស្រុក ទៅ ជាអនាបត្តិ ព្រោះការចេញអំពីស្រុក តែព្រោះឈានជើងចូលកាន់ ឧបចារៈនៃស្រុកបន្ទាប់នោះ ត្រូវអាបត្តិបាចិត្តិយដល់ភិក្ខុ ។ លោកពោលទុក ក្នុងមហាបច្ចរីថា សូម្បីការឈានចូលដល់ឧបចារៈនោះ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដក្នុង ជំហានទី ១ ត្រូវអាបត្តិបាចិត្តិយក្នុងជំហានទី ២ ។ ភិក្ខុចេញអំពីស្រុកហើយ តែមិនទាន់ឈានចូលកាន់ឧបចារៈ នៃស្រុកបន្ទាប់នោះដរាបណា សូម្បីបបួលគ្នា ក្នុងចន្លោះនេះ ក៏ត្រូវអាបត្តិទុក្កដដល់ភិក្ខុដរាបនោះ ។ ក្នុងការឈានជាន់ ឧបចារៈនៃស្រុកបន្ទាប់នោះ មិនត្រូវអាបត្តិដោយន័យមុនដូចគ្នា ។ បើភិក្ខុ និង ភិក្ខុនីមានបំណងនឹងទៅកាន់ស្រុកឆ្ងាយ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដគ្រប់ៗ ទីដែល ចូលដល់ ( ឧបចារៈនៃស្រុក ) ដោយរាប់ឧបចារៈនៃស្រុក ។ លោកពោលទុកក្នុងមហាបច្ចរីថា តែជាអានាបត្តិ ព្រោះការដើរហួស ស្រុកនោះទៅ តែបើភិក្ខុនីគិតថា អញនឹងទៅកាន់ស្រុកឈ្មោះនោះ ហើយ ដើរចេញពីសម្នាក់ទៅ ឯភិក្ខុក៏គិតថា អញនឹងទៅកាន់ស្រុកឈ្មោះនោះ ហើយ ដើរចេញពីវិហារ បែរមុខទៅកាន់ស្រុកនោះឯង បើភិក្ខុ និងភិក្ខុនីទាំង ២ ជួបគ្នាត្រង់ទ្វារស្រុក ហើយសួរគ្នាថា លោកម្ចាស់ទៅទីណា ទៅស្រុកឈ្មោះ នោះ នាងម្ចាស់ទៅទីណា ពោលថា ខ្ញុំក៏ទៅស្រុកនោះដ