ភោជនវគ្គ សិក្ខាបទទី ៤

សិក្ខាបទទី ៤ សម័យនោះ ព្រះពុទ្ធដ៏មានព្រះភាគ កាលគង់នៅវត្តជេតពន របស់អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ទៀបក្រុងសាវត្ថី ។ គ្រានេះឯង ឧបាសិកាជាមាតា របស់នាងកាណា ជាស្រីមានសទ្ធាជ្រះថ្លា ។ ( ឧបាសិកានោះ ) បានឲ្យនាង កាណាជាកូនទៅបុរសម្នាក់ នៅក្នុងស្រុកតូចមួយ ។ គ្រានោះ នាងកាណា បានទៅផ្ទះមាតាដោយកិច្ចអ្វីនីមួយ ដែលខ្លួនត្រូវធ្វើ ។ ទើបប្តីនាងកាណាប្រើ បម្រើទៅក្នុងសម្នាក់នាងកាណាថា នាងកាណាចូរមក អញនឹងឲ្យនាងកាណា ត្រឡប់មកវិញ ។ កាលនោះឧបាសិកាជាមាតារបស់នាងកាណាគិតថា ការទៅ ដោយដៃទទេ ដូចម្តេចនឹងកើត ( គិតដូច្នោះហើយ ) នាងក៏ចម្អិននំ ។ ដល់ នំឆ្អិន មានភិក្ខុអ្នកត្រាច់បិណ្ឌបាតមួយអង្គ ចូលទៅកាន់លំនៅរបស់ឧបាសិកា ជាមាតានាងកាណា ។ ទើបឧបាសិកាជាមាតារបស់នាងកាណាឲ្យគេប្រគេន នំដល់ភិក្ខុនោះ ។ ភិក្ខុនោះចេញទៅ ប្រាប់ដល់ភិក្ខុឯទៀត ។ ( មាតារបស់ នាងកាណា ) ឲ្យគេប្រគេននំដល់ភិក្ខុនោះទៀត ។ ភិក្ខុនោះចេញទៅប្រាប់ដល់ ភិក្ខុដទៃ ។ ( មាតារបស់នាងកាណា ) ឲ្យគេប្រគេននំដល់ភិក្ខុនោះទៀត ។ នំដែលមាតារបស់នាងកាណាបានចាត់ចែងហើយយ៉ាងណា ក៏អស់គ្មានសល់ ។ ស្វាមីរបស់នាងកាណា ប្រើបម្រើទៅក្នុងសម្នាក់នាងកាណាជាគម្រប់ពីរដងថា នាងកាណាចូរមកវិញ អញចង់ឲ្យនាងកាណាត្រឡប់មកវិញ ។ ឧបាសិកាជា មាតារបស់នាងកាណាគិតថា ការទៅដោយដៃទទេ ដូចម្តេចនឹងកើត ( គិត ដូច្នោះហើយ ) ក៏ចម្អិននំអស់វារៈជាគម្រប់ពីរដង ។ កាលនំឆ្អិន មានភិក្ខុ មួយអង្គអ្នកត្រាច់ទៅដើម្បីបិណ្ឌបាត ចូលទៅកាន់លំនៅរបស់ឧបាសិកាជា មាតានាងកាណា ។ ទើបឧបាសិកាជាមាតារបស់នាងកាណាឲ្យគេប្រគេននំ ដល់ភិក្ខុនោះ ។ ភិក្ខុនោះចេញទៅប្រាប់ដល់ភិក្ខុឯទៀត ។ ( ឧបាសិកា ) ឲ្យ គេប្រគេននំដ